- Kategori
- Şiir
Sonbahar

Sonbahar
Artık rakı akşamları azalır.
Viski ve konyak ile dengelenir.
Artık montumu giyip de otururum verandaya.
Kadehimi tuttuğum elimin parmakuçları üşür, değiştiririm elimi arasıra.
Denizin rengi koyulaşır.
Yağmur yağsa bile, giyerim yağmurluğumu, ver elini deniz kıyısı.
Plaj’da artık sadece martılar sıralanırlar.
İlk bahara kadar her ay değişir karşıdaki sakız adasının rengi.
Çimleri de sulamak gerekmez.
Deniz bir gelir öper kıyıyı, bir gider.
Öpmekten deli eder.
Bir biriktirir, bir süpürür.
Dereler coşkulu akar denize doğru.
O denizle sarıldıkları yerde dönerler.
Tam orada seyrederim onları.
Köy evlerinin bacalarından dumanlar tüter.
En son dağ yaseminleri, leylaklar ve dağ çilekleri.
Renklenir dağlarım. Hepsinden toplarım.
Elektrikler de sık sık kesilir artık.
Bu sessizlikte,
bu kimsesizlikte,
bu zifiri karanlıkta,
ben veranda da,
elimde gitarım,
bir vururum tellerine,
sesi size kadar gelir.