- Kategori
- Şiir
Sonbahar...
Nefes buğusuna saklı, çırılçıplak
Nedensiz sevginin, yalnızlık öyküsü,
An gelir! Yaprak döker, salına salına dalların
Nefesin kesilir, uğultun kalır, kök saldığın yeryüzüne.
İki yabancının sesi kaplar, anıları.
Gölgeli güneşin ışık huzmesin de yola düşen,
Umut yolcusu, çocuksu ruh, kurur.
Oklu, kalp şekli kalır, gövdene cep çakısıyla çizilen.
Hasret içinde, hüznün mevsimi olur adın.
İlk defa söylenen, söz, nedensiz sevgi, unutulur.
Kurumuş gövden, bir sır saklı,
Ağlar, durur, paramparça.
Yağan yağmura teslim toprak,
Yem olur börtü, böceğe, yaşanılmışlık.
Ağaran saçın her telin de, yıllar sonra.
Mevsim Sonbahar.
Sedat Çalışkan