Sorumluluğun fedakarlığa dönüştüğü bedenler...

Sahilde yürüyüş yaparken yolun karşı tarafından bir kedi ağzında bir tavuk parçasıyla yürüyordu. Ağzında taşıdığı kızarmış tavuk budu kedi için imrenilecek bir yiyecek olmasına rağmen, onu yemiyor, ağzında taşıyordu. Yaklaşık 500 metre bu şekilde yürüdü ve daha sonra iki evin arasından bir bahçeye girdi. Orada ağzındaki tavuk budunu kendisini bekleyen üç tane yavru kedinin önüne bıraktı.

O bir kediydi ve ama her şeyden evvel bir anneydi.

Yedikleri besinleri midesinden çıkararak yavrularının ağzına akıtan kuşların da bir hayvan olduğunu düşünsek bile onlar da her şeyden evvel bir annedir.

Ormanlarda yaşayan aslan, kaplan gibi hayvanlar vahşi olmalarına rağmen yakaladıkları avlarını önce yavrularının yemesine müsaade ederler.

Bir anne kedinin, yavrularına zarar vereceği düşüncesiyle kendisinden çok daha güçlü bir köpeğe kafa tuttuğuna tanık olmuşumdur.

Çocuklarını aylarca karnında taşıyan anneler onları emzirirken kim bilir neler hissederler? Bunları ancak anne olanlar bilir.

Babalar da muhakkak ailelerini geçindirmek ve korumakla görevlidir. Bu görev babalarda psikolojik temellere dayanırken, annelerde çocuklarını koruma duygusu iç güdüsel olarak gelişir ve bu sorumluluklar fedakarlık noktasına kadar ulaşır.

Anneler Günü dolayısıyla bütün annelere sağlıklı ve mutlu bir yaşam diliyorum.