- Kategori
- Şiir
Su senfonim

suyun sessizliği
Gece sana hasret, gözlerim ise sesindeki toyluğa
Kendinden emin, sertçe yere ayak basışına…
Seni özledim, hadi gel bekliyorum...
Söküp alacaktın ya hani beni bu amansız dünyadan
Bekliyorum...
Karanlık her yer, korkuyorum.
Zindan, zifiri geceler beni ürpertir
Seni özledim, hadi gel bekliyorum…
Gözlerimde küçük bir pırıltı,
Gözyaşıma hapsolmuş en anlamlı su senfonim!
Üşüyorum bu kimsesiz, dar, katı ve öksüz
sokakların duraklarında...
Bilinmezlik adresinin durağındayım.
Seni özledim, hadi gel bekliyorum…
Oy sevgili!
Karanlıktır sevdamın rengi,
Doyumsuz yalnızlığımla sana koşmak için her yola çıkışımda
Çoraklaşmış kalbimle boynu bükük geri dönmek
Ve sonra seni aramak yollarda, seni sormak her şeye,
Herkeste seni bulmak: giden bir arabanın tekerinde,
Gülümseyen bir dudakta, semada raks eden bir
Uçurtmanın kuyruğunda, her yerde…
Sen kokmak buram buram,
Seni koklamak sonra çaresiz, Ne olur...
Seni özledim, hadi gel bekliyorum...
Zamanımı kemiren saat ibreleri yokluğunla alay ediyor…
Ses ve sessizlik…
Bulup yitirmek, dolaşmak dert çemberinin etrafında,
yüreği kana batırıp çıkarmak
ve benim uzaktan seyredişlerim
ve benim sarmalayışlarım
ve benim gözyaşlarım…
Hepsi sensin...
Seni özledim, hadi gel bekliyorum…
Bekliyorum seni... Avuçlarımı yavaş mekân edişini,
kalp ritmimi yerinden çıkaracak kadar hızlı attırmanı...
Hadi gel buradayım...
Seni özledim, bekliyorum…