Tanıyamadığım anneme!

Taktak helvasın annem, bayram sabahları ilk harçlıkla alınan… Ve cebe yerleştirdiğin ancak beş dakikada buruş buruş olan kolalı beyaz mendilsin… Başın üst sağ yamacından lastiklenmiş saçta bir avuç kolonya kokususun...

Yaralı bereli dizlerde eskimiş çarşaf parçasısın kan kesen…Bakkal Mustafa’nın tahta tezgahında Zambo sakız... Tozlu bağ yolunda gelinlikten bozma şalvarsın…Atatürk Köprüsü merdivenlerinde demir korkuluk, Mürefte sahilinde diskoteksin annem. Ayıkken kulak arkana karanfil sıkıştırılan sevgili, sarhoşken güzelliğin nedeniyle kıskançlık dayakları yiyen kadınsın…

Her barışma sonrasında “anne” olup 6 can doğuran, canlarına can katan, her belâda onlara kanat geren, bostandaki danaların çanı, ısırılmış lahanaların göbeğisin.. Her çığlıkta diplerinde biten ambulans, kendi sıkıntılarını çıkın eden, çocukların derdiyle hüzünlenensin annem…

Ve seni tanıyamamış olmak, görememiş, elini öpmeye gelip, hayır duanı alamamış olmak çok acı annem…

6 Çocuğunun birini tanıyabildim annem. Ona yıllar yıllar önce rastlamış olmayı çok isterdim. Taa ki, istemediğin halde telli duvaklı gelin ettiğin, çifte davetiye ile gelecek konuklara belediye hoparlöründen ‘Düğünümüz iptal edilmiştir’ ilanıyla rezil olmayı bile göze aldığın, çocukken çok çektiğin, henüz ergenlikteyken “ille de gelin olucam” diye tutturan bu inatçı kızını çok seviyorum annem…

Bu Pazar onu kaderiyle baş başa bırakıp, oğlunun yanına, kocanın yanına göç ettiğin gün.

Annem, senin zamanından bugüne değişen bir şey yok. O korkunç çark aynı acımasızlıkla dönmeyi sürdürüyor.Değirmende buğday tanesi insanlar.

İnsan ancak mahrum kalınca anlıyormuş sevginin değerini.. Ve bu haşarı kız seni her andığında buğulanıyor gözleri…Anlatırken senli anılarını kahkahalara boğuyor beni ve o hep buğulu bakıyor güldürdüğü gözlerime…

Keşke be annem, keşke tanıyabilseydim seni..

Ona bu güzelliği verdiğin için, ona bu ruhu ve yüreği nakşettiğin için minnettarım sana..

Ruhun şad olsun Ayser anne.. Rahat uyu