- Kategori
- Şiir
Tanrıyla konuştum bugün...
Tanrıyla konuştum bugün,
Yine neden ağlamaktaydım
Susmayan gözyaşı selim artık içten içe oyuyordu beni.
Hüzün acımı tanımlamaya yetersiz bir kelimeydi.
Acı çekmek artık iliklerimde akan kanın eşdeğeriydi.
Ne çok ağlamıştım oysa,
İnsanlık için,
Kendim için,
Sevgi için,
Acı için,
Hiç gerçek olmayan düşlerim,
insanlığın düşleri için..
Tanrıyla konuştum bugün.
Umut doğdu içime,
Ama acım umududa perçinledi,
Yıkımlardan coşkunlanan bir burukluk ile ağladım yine,
Her şey acı doluydu bir yerlerde,
Zerresinde mutluluk olmayan bir fanustu dünya yine,
Ağladım…
Ağlamak acımı arttırır oldu sadece...
Ağladım...
Ağlamak asla umut olmadı çare de olmadı yine ve yine...
Bekledim...
Zamana inanmak istedim,
Zaman perçinledi yaralarımı,
Tuz bastı daha da!
Güvenim kalmadı ona da...
Ağladım...
Ağladım ve yine döndüm acılarıma!
Tanrıyla konuştum bugün,
Dünyanın korkunç bir yer olmaktan çıkacağı günü diledim;
İnsanlığın katilliği unutacağı;
İnsanın insana vahşeti bırakacağı günü diledim;
Bir güne, gelecek o bir gün gelecek o güne inanmak istedim,
Neye inanacağımı şaşırmış beklemeyi kabullenmeyi bekledim.
Ağladım yine...
Acıların bu denli coşkulusunu sunduğu için isyan edesim vardı,
Ama etmedim yine.
İçim paramparça,
Yüreğim paramparça,
Ağladım yakardım ve döndüm yine dışımdaki acıdan içimdeki acıya...
Tanrıyla konuştum bugün
İçimden ta içimden yalvardım yakardım ona,
Dua ettim,
İsyan ettim.
Hayal edemediğim mutluluğu diledim
Sonra yine döndüm içimdeki acıya.
Tanrıyla konuştum bugün,
Belki hiç bitmeyecek acıların bu dünyada revadır bana dedim ama.
Ya ak süt gibi insanlığa?
Neden benim içim paramparça ve onlar,
Zalimler!
O insanlar en güzelini içiyor mutluluk şarabının,
Dedim ve isyan ettim…
Tanrıyla konustum bugün,
Bitmeyecek ve daha da çoğalacak acılarımdan kaçmak istedim.,
Ağladım, ağladım ve,
Tekrar döndüm dışımdaki acılardan içimdeki acılara…