- Kategori
- Çevre Bilinci
Tavan aramdaki anne
Şirin mi şirin önünde terası olan bir evim var.Evim var derken benim değil.Nerdeeeeee, kiracıyım anlayacağınız.
Son bir haftadır tavan aramdan sesler geliyordu. Tam uyuyacağım kıpır kıpır sesler. Fare korkum olduğu için uyuyamıyorum da. Neyse cesaretimi toplayıp çıktım tavan arasına bir baktım kuş yumurtaları, oturduğum odanın penceresinin hemen üstündeki tavan boşluğundan ufacık bir delik bulmuş nasıl girdiyse oraya yumurtlamış. Ben çıktığımda yoktu.
Neyse aşağıya indim, penceremi bir açtım, anne serçede tam yuvasına girecekmiş, pencereyi açtığımı görünce vazgeçti yuvasına girmeye, nasıl etrafımda dönüyor, havada bir sağa bir sola hızlı manevralar yapıyor, sanki kafa tutuyor bana, garip garip sesler çıkarıyor, “minicik yüreğim olduğuna bakma yavrularıma bir şey yaparsan aklını alırım der” gibi…”Tamam tamam kızma” dedim kapattım penceremi.
Aradan birkaç gün geçti.Normalde sabah 7’de mesaiye kalkmak için uyanıyorum.O gün bir açtım gözlerimi aman Allahım bir sesler çıkıyor, saate baktım sabahın 5’i cik cik cik…
Yavrucaklar yumurtadan çıkmışlar, uykum dağıldı.Oturdum onları dinledim.Pencereyi açtım, anneleri hemen çıktı savunmaya geçti yine, mutfaktan ekmek ıslatıp pencerenin önüne koydum.O minicik beyin anladı yardımsever olduğumu, sesini kesti, yuvasına girdi, yarım saat sonra baktım ağzında benim ıslattığım ekmek yavrularına taşıyor.
Neyse işe gittim geldim, eve girdim arkadaş sabah ki sesler daha gür bir şekilde, hiç susmuyorlar, evin içinde duvara vuruyorum susun diye, daha fazla sesler geliyor.Gece oldu susmuyorlar, gece yarısı oldu susmuyorlar.Sonunda odamı değiştirdim.Diğer odaya taşındım, onlar da kafalarına göre takılıyorlar, tek bildikleri cik cik cik.
Annem anlatırdı.”Kuş yuvasını bozanın yuvası bozulur” diye.Bozar mıyım hiç bozmam, yuvamın bozulmayacağını bilsem de bozmam, ama öbür odaya geçsem de o sesler geliyor hala, hele anneleri ağzında bir şey getirdiğinde yıkıyorlar ortalığı, yalnız yaşıyordum şimdi bir sürü olduk ben, serçe ve yavruları…
Niye yazdın ki bunu diyeceksiniz, bir an anneleri düşündüm, karşılıksız olduğunu bilse de sevgisini hiçbir zaman eksiltmeyen, menfaati olmadan büyütüp besleyen anneleri, daha sonra hakaret ettiğimiz zamanlarda hayvan kelimesini kullandığımızı düşündüm.Ormanları yaktığımız, bir sürü canlının varlığına son verdiğimiz ve dünyamızı mahvettiğimiz için onlarda birbirilerine hakaret ederken “insan” mi diyorlar acaba.Kim bilir belki diyorlardır.
Hayvan da olsa serçe de bir anne, büyüteceği yavrularının kendisine hiçbir işe yaramayacağını bile bile büyüten bir anne.
Bu kutsal yüreklerin ellerinden öpüyorum.O tavan aramdaki minicik yürekli serçe annenin de.
Bir de unutmadan, Allah herkese hayvan sevgisi versin.Saygılarımla.
- Toplam blog
- : 61
- : 1041
- Kayıt tarihi
- : 04.01.08
1983 doğumluyum. İzmir' de yaşıyorum. Bir kamu kuruluşunda memur olarak çalışıyorum. ..