- Kategori
- Güncel
Terör, insan ve psikolojik savaş
Sevdiğiniz ve değer verdiğiniz bir insanı düşünün… Ve bu insanın maddi ve manevi varlığının sizin için önemini… Sonra da bu kişinin ölümünü… Acının dayanılmazlığı, kelimelerin kifayetsizliği ortadır… Böyle bir durumda kalınca insan nasıl metanetini koruyabilir? Nasıl sağlıklı düşünebilir? Hele ki ölüm, hain bir pusuda yakalamışsa… Memleketimin aziz evlatları, kahpe terörün açık hedefindeydi… Şehitlerimizin anası, babası, eşleri, evlatları, memleketini seven istisnasız herkes nasıl metanetimizi koruyacağız? Sinirlerimize hakim olup nasıl düşüneceğiz? Acını sessizliği öylesine ağır ki… Memleketimin evlatları kahpe terörün açık hedefi halindeydi… Bizler ise şimdi psikolojik savaştan medet umanların açık hedefi halindeyiz… Bir insanı, yaşarken öldürmenin en kuvvetli yoludur psikolojik savaş… Bir anayı düşünün… Evlat acısının tarifi olmaz… Bu anne şimdi nasıl uyusun, nasıl yemek yesin…? Ne yediği yemektir, ne uyuduğu uykudur… Bu anne nasıl sağlıklı düşünebilir? Ya duyduğu öfke…?Var mı bu öfkenin tarifi…? Öfke kelimesi bile hafif…
Ben, belki bir şehit anası, eşi yada kardeşi değilim… Acıyı onlar kadar hissedemem ama sevdiğim bir insanın kaybının ne demek olduğunu bilirim… Lakin şu da bir gerçektir ki, onlar tanımadığım insanların eşleri, çocukları, ağabeyleri, kardeşleri olabilirler ama benim şehitlerimdir, memleketimin şehitleridir…
Düşünün bir kere… Gece yatıyorsunuz… Ve siz uyurken, tanımadığınız o insanları, vatanı ve sizleri korumak için canını veriyor yada yaralanıyor… Memleketimi seven her insan öfke içinde, acı içinde… Görsel basındaki o görüntüler karşısında donup kalıyoruz… Yazılı basındaki o kareler… Şehitlerimin resimleri, hayat hikayeleri… Nasıl güç bulacağız bilmiyorum… Öfkemize yenilmeden nasıl mücadele edeceğiz? Nasıl doğru adımları atacağız…? Görevdeki askerlerimizi, göreve gidecek olanları, topyekün milletimizi korumak için nasıl birlik olacağız?
Süreç, alabildiğine zor… Bir vatandaş olarak ben ne yapacağımı düşünüyorum… Hani devlet görev verse ben de savaşacağım… Yok gülmeyin öyle…Gerekirse bunu da yaparım… Psikolojik savaş demiştim… Amaçlarından biri de ülkemizi terk etmeye zorlamak… Yok arkadaş, bu memleket benim… Bu memleket bizim… Ben, Anadolu da doğdum, Anadoluda büyüdüm…Anadoluda yaşıyorum…Ve zamanı geldiğinde Anadolu da öleceğim her ne olursa olsun… Ve bu topraklarda, umut ve inanç yüklü insanların varlığı, şehitlerimizin aziz hatıraları olduğu müddetçe ,yaşanan tüm acılara rağmen büyük Türk Milleti varlığını sonsuza dek koruyacaktır…
Aziz şehitlerimizin anısına saygıyla…
İmza: Prangalı Direnişçi
- Toplam blog
- : 149
- : 435
- Kayıt tarihi
- : 24.06.08
1999 yılında Ted Kdz Ereğli Kolejinden, 2003 yılında İstanbul Üniversitesi İtalyan Dili ve Edebiyat..