- Kategori
- İlişkiler
Tersinden kalkmak diye birşey sahiden var mı?
Annem habire tekrarlardı;
_ Tersinden kalktın heralde. Yine huysuz karesisin.
Küçükken düşünürdüm insan tersinden nasıl kalkar acaba diye. Bu sorunu kafamda evirip çevirdim uzunca bir süre ve böyle bir ihtamalin yatağımın pozisyonu değiştirmediğimiz sürece mümkün olmadığı sonucuna vardım.
İlerleyen yıllarla beraber, " Teşbihte hata olmaz " atasözünün varlığından haberdar oldum.
Yaşasın! Çok zekiydim.
Ve zamanla " tersinden kalkmak " deyiminin, başınıza üst üste gelen aksaklıkları ifade etmek üzere kullanıldığını öğrendim.
Öğrendim ve ben de kullandım, ama olayları dalgaya almak için kullandım. Böyle birşeye ihtimal vermiyordum hiç.
Ancak, insan yaşadıkça neler öğrenmiyor ki...
Geçtiğimiz Perşembe günü, kızımla okuldan sonra sinemaya gitmeye karar verdik. Hem de uyanığız ya, bir bilete bir bilet kampanyasını kullanacağız.
Akşamdan internetten kontrol ettik. " Manhattan'da Sihir " filminin 4:30 seansına gideceğiz.
Dersimiz bitiyor. Atıyoruz kendimizi arabaya.
Olmadı ama, benzin ışığı yanmaya başlamış. Hayatta kullanamam böyle, ödüm patlar yolda kalırım diye.
_ Önce benzinci ! İleri...
Obsesifim biraz benzin istasyonu konusunda. İllaki aynı yerden almalıyım. Pompacıyla sohbet edebilmeli, kart çektirirken, kasadaki hatunu tanımalıyım.
Ama vakit yok. Filme yetişemebiliriz. Çünkü Arabadaki mız mız şekerin kıyafetleri evde unutulmuş. Eee, okul formasıyla sinema mı olur? Eve uğrayıp üst baş değiştirmeliyiz daha.
Ayrıca, akşam telefonunu bizde unutan arkadaşımın telefonu, eşinin ulaşabileceği bir ortak noktaya teslim edilecek yarım saate kadar...
Yol üzerinde bir benzinciye giriyoruz. Az miktarda kurşunsuz benzinimizi alıyoruz. ( Yolda kalmayalım, ama depoyu da tanımadığımız yerde dolduramayız... )
Telefonu da yerine teslim edip, geliyoruz eve. Hemen üst baş değişiyor. Tekrar yola koyuluyoruz.
Filmin başlamasına yirmi dakika kadar var. Cevizli'deki Carrefour' a gidiyoruz. Kartal'dan on dakika en fazla.
Araba altımızda nasılsa...
Ama tahmin ettiğiniz gibi, olmuyor, olamıyor.
Yol çalışması var. Trafik sıkışık. Kartal Anadolu Lisesi'nin oralarda ( tüm zekamı kullanarak ! ), sapıyorum sola.
_ Kuşum, o trafiğe girmeyelim gecikiriz. Mantıken soldan soldan ilerlersek, Pamukspor'un oralara çıkarız...
Böyle söylüyorum ama, ner'de? Evlerin, daracık sokakların arasında dolanıyoruz bir on dakika kadar.
_ Anne, tebrik ederim. En sonunda kayıp da olduk ...
_ Yok kızım. Ne olacak. Doğrulturuz şimdi...
_ Anne ! Annee !... Aferin. Bak Carrefour...
Gerçekten öyle. Uzaklarda , karşıda Carrefour ama önümüzde hayatımda ilk defa gördüğüm bir kanal...
Yaya olarak karşıya geçebiliyorsunuz ama, arabayı geçirecek bir köprü yok...
Kanal boyunca bir yukarı bir aşağı ilerliyoruz. Sonuç yok. Orda bir Carrefour var uzakta... Ama geçemiyoruz o cenaha...
Bir polis arabası bulup soruyoruz yolu. Buradan çıkamazsınız diyorlar. Bize minibüs yolunu tarifliyorlar...
Yarım saatte varıyoruz hedefe. Benim kız " Arı vız vız vız... " modunda. Ben alışkınım ama. Bir yerden sonra vızıltılara duyarsızlaşıyorsunuz...
_ Zaten yarım sasat reklam veriyorlar. Olsun yetiştik ya. Acele et...
Böyle söyleyerek atıyoruz kendimizi Carrefour'a.
Ama...
Sinemanın önü bir kalabalık ki sormayın. Bir de koca kuyruk var. Kuyruğa girseniz yarım saatten aşağı çıkamazsınız.
_ Bu Turkcell şifresi için mi?
_ Aynen öyle.
Bekleyenlerden biriyle aranızda geçen konuşma yukarıdaki gibi.
_ Anne, şifresiz girelim...
Zaten öyle yapalım ama, nerede o günler. Seanslar dolu.
Herkes sinemaya hücum etmiş. ( Aklınıza " altına hücum " filmlerinden sahneler geliyor. Gülüyorsunuz. )
Vız vız arı söyleniyor;
_ Senin yüzünden işte. Senin yüzünden...
Yenen mısır, alınan bir kitap ve üç defa dilenen özürden sonra, kızın keyfi yerine geliyor bir nebze.
Dönerken eve, aklınızda " BEN BUGÜN TERSİNDEN KALKMIŞIM " var...
- Toplam blog
- : 33
- : 777
- Kayıt tarihi
- : 19.10.07
71 İstanbul doğumluyum. Öğretmenim. Şarkıdaki gibi, " bi' kızım var ve evliyim."..