- Kategori
- Siyaset
Toplumsal histeri ve cinnetimiz
Bugün (20 Aralık) tam ikinci haftasını doldurmuş Yunanistan'daki gösterilere bakıyorum. Bir gencin polis tarafından öldürülmesinin aslında bardağı taşıran son damla olduğu ve çoktandır süregelen toplumsal huzursuzluğun bir çatlak bularak çıkması ve yanardağ halini aldığı görülüyor. Asıl sorunları onları umutsuzluğa sürükleyen yönetim. Gençler arasında işsizliğin artması da bunun en büyük tetikleyicisi.
Peki bu insanlar bir araya gelip ne yapıyorlar? Şiddetli dedikleri eylemlerde ne oluyor, insan mı öldürüyorlar? Hayır, bağrıyor, çağırıyor, sistemin temslcisi olarak gördükleri banka ve işyerlerini yakıyorlar, yerlerde oturuyor, çiçek dağıtıyor, TV kanalı basıp bildirilerini okuyorlar. İçlerini döküyorlar.
Ya Türk insanı? '' Devlet onca insanımızı öldürdü gıkımız çıkmadı'' gibi haklı eleştirileri bir kenara bıraktım. Biz kendimizi yiyoruz. Hergün gazeteler akıl almaz şekilde ailesini, akrabalarını öldüren insanların haberleriyle dolup taşıyor. Bu katillerin bir çoğunun ortak özelliği de genelde eğitim seviyesi düşük, işsiz olmaları ve psikolojilerinin bozulması.
Türkiye'de kriz öncesi işsizlik oranı yaklaşık %10 civarında, Yunanistan'da ise %7 yani bizden daha iyi durumdalar ama bir araya gelip yeter artık diyebiliyorlar.
Üstelik Türkiye'de bu işsizler yığınına hergün yenisi ekleniyor. Daha krizin k'si Türkiye'ye gelmeden Akbank 1500 çalışanını işten çıkardı. Hem de Suzan Sabancı Hanım'ın '' krizi fırsata çevirebiliriz, iyimseriz ''dediği zamalarda. Belki fırsata çevirmekten kastettiği buydu kimbilir. Akbank'ın 2001 krizinde devlete borç vererek nasıl trilyonlarca faiz karı elde ettiğini ve bugün de aslında karında bir gerileme olmadığını belirten yazarını unuttuğum çok güzel bir yazı okumuştum gazeteport'ta. İlgilenelerin araştırıp bulmasını tavsiye ederim.
Şimdi Akbank'tan çıkan o 1500 kişi nerde, ne yapıyorlar? Neden Akbank Genel Müdürlüğü'nün hatta şubelerinin önünde Yunanlılar gibi bir gösteri yapmıyorlar? Beyaz yakalı oldukları için gelecekten çok umutlular belki de. Ama haksızlıklara tepki vermek neden bizi umudumuzdan alıkoysun ki?
Bu sadece bir örnek. Elbette o cinnet geçiren kalabalık beyaz yakalı işsizlerden ziyade eğitim seviyesi düşük, geleceği umutsuz, değerleri bile birbirine girmiş ve arafta kalmış insanlar ki sayıları gittikçe artıyor. Ama tepki bilinç meselesidir ve eğitimlilerin bu bilinci ortaya koymada öncü olması gerekir.
Uzun lafın kısası bu toplumsal histerinin giderilmesi için sosyal devletin gelişmesinden, adaletli gelir dağılımının sağlanmasına kadar yapılacak pek çok şey var. Ama en azından bu arada sıkışmış insanların kendini ve/veya ailesini doğramasındansa bankaları taşlayıp, yakmasını, sokakta yığınlar halinde bağırmalarını ve televizyon kanallarını basmasını tercih ederim. İşte o zaman ruhu daha sağlıklı, canı daha emniyette bir toplum olabiliriz belki.
- Toplam blog
- : 4
- : 406
- Kayıt tarihi
- : 26.10.08
Ekonomi okudum. Düşlediğim bir ülkede, dünyada yaşamak için bir yerinden tutup değiştirme hevesi..