- Kategori
- Güncel
Ulaştırma emperyalizme emanet

İstanbul'a on cm. kar yağdığında ulaşımın kitlenerek, akşamın karanlığında metrobüs/ otobüs kuyruklarında izdiham oluşması insanı gerçekten üzüyor.
Ülkemizin adam akılı bir ulaşım planı olmuş mudur? Pek bilinmiyor. Bana sorarsanız ülkenin ulaşım planı 1947'de IMF ile yapılan anlaşmalarla şekillenmiştir. Alınan boçlarla ABD'nin isteği ile karayolu yapımına önem verilmiştir. Oysa asıl çağdaş ulaşım demiryoludur. Atatürk döneminde 4000 km.den fazla demiryolu yapılmıştır.
ABD'nin isteğiyle "Karayolları Genel Müdürlüğü" uzun yıllar "Bayındırlık Bakanlığı'na" bağlı kalarak, Ulaştırma Bakanlığı'nın planlaması/kontrolü dışında kalması sağlanmıştır. Demiryolu yapımı da durmuştur.
Oysa ki Avrupa'da köylere kadar demiryolu vardır. Paris, Londra, Berlin gibi metropollerdeki metrolar (yeraltı) hergün milyonlarca insanı taşıyor. Bizde de metro var ama çok yetersiz. Örneğin Paris Metrosu örümcek ağı gibi. İstanbul metrosu ise kırık bir çizgi şeklinde. Ankara metrosu da keza öyle.
Ulaşım sorununun temelinde raylı taşımacılık ile karayolu taşımacılığı arasındaki yarışın şimdilik otomotiv sanayince kazanılmış olmasında yatıyor. Demek ki, büyük ölçüde montajcılığa dayanan, günün her saatinde tonlarca ithal akaryakıt yakan, kısacası halkın paraları yabancılara yediren bir sanayi kolu ulaştırmadaki plansızlığımızla yaşamaktadır. Trafikte karla kaplanmış yollarda kalan insanlarımızın saatleri ile birlikte aslında ekonomiye de büyük zararlar verilmektedir.
Üç tarafımız denizlerle çevrili ama üç tane yolcu gemimiz yoktur. (Trabzon, İstanbul, İzmir, İskenderun arası.)
Bir ülkede ne kadar çok kamyon, otobüs, tır varsa o ülke o kadar dışa bağımlıdır.
Eskiden Devlet Planlama Teşkilatı vardı. Şimdi var mı? Varsa da ne iş yapar acaba?
"Elalemin Parasıyla Kalkınma Metodu", elalemin istediği gibi ulaştırma ağına sahip olmamıza sebep olmuştur.