Umut: Bir hasta olsaydım eğer

Yine içimde bir telaş. Beynim allak bullak olmuş, tüketmişim her şeyi. 

Oysa uzun zamandır yatıyorum kanepede. Uyumak iyi hissettiriyor çünkü, uzaklaşmak bir nevi türlü düşüncelerden, rahat etmek.. Hastalığı öğreneli 2 gün oldu. Bütün hücrelerim haberdar olsun bu durumdan dercesine yavaş yavaş alıyoruz akışı. Bilmem başarılı olabilecek miyiz onlar bu kadar hızlı çoğalırken.

Düşünüyorum, hastanede geçireceğim onca günü.. Yiyeceğim tuzsuz yemekleri, gelen çiçekleri,; kolonyaları nerede saklayacağımı soruşturuyorum bir yandan. 

Nasıl bakacağım onca insanın yüzüne, öylesine karmaşıkken her şey?

Beynim ve kalbim ilk defa ortak olmuş, umut ediyorlar. Geleceği bekliyorlar sanırım. Geldiğinde her şeyin daha iyi olacağına inandığım ama geçince de tekrar geri getirmeye niyetli olmadığımı..  

Oysa ne çok isterdim doktor olmayı, sadece 23 Nisan'larda değil ne zaman yardıma ihtiyaçları olursa hasta atan minik kalplerini sevgiyle doldurabilmeyi hasta çocukların. Kardeş kılabilmeyi çocukları, anne babası bir şey almadı diye kendini yerlere atanları hasta kardeşleri için minik ellerini açıp dua edenlere dönüştürebilmeyi. Sadece şarkılarda değil gerçek hayatta da empati kurabilmeyi öğretebilmeyi onlara.

Şimdi durum değişti; ya oyunu bitireceğiz ya da son perdedeyiz. Kim bilir belki akış değişir.

Saçlarımı kısa keseceğiz, çok güzel olacağımı söylüyorlar. Merak etmiyor değilim nasıl olacak.

Hava yağmurlu. Önceden pek sevmezdim böyle havaları ama artık hep yağmur yağsın istiyorum. Hastane odamda cam kenarı olsa keşke yatağım. Zira merak ediyorum ordan nasıl görünecek yağmur.

Dua edeceğim diğer hastalar için, ekmek bulamayanlar için. Belki de en önemlisi böyle şeylerin hiç farkında olmayıp bir çarkın içinde mutsuzca yaşayanlar için. Bir şeyleri fark edebilsinler diye sırf. Hallerine şükredebilsinler, küçük şeylerle mutlu olabilmeyi öğrenebilsinler diye.

Tüm hasta dostlara sevgiyle..

Not: Bir hasta olsaydım eğer, böyle düşünecektim belki. Hep iyiyi mi hayal etmeli?