- Kategori
- Aşk - Evlilik
Umut her zaman vardır
Umut Her Zaman Vardır
Umut, çıkmaz sokaklar arasında kalmış bir insanın inadına çıkar yol arayarak hayata karşı mücadele etmesinin anlatıldığı kısa ve en önemli sözdür. Umudun kimine göre boş hayaller denizinde kulaç atmak, kimine görede yılmadan yıkılmadan en yüce dağın başına tırmanmasıda denebilir.
Aşkın çıkmazında umudunu yitirmiş bir yüreğin yalanlar karşısında inadına gerçekleri ve inadına sadakatini arayacağı bir zaman varmış gibi. Yorgun yüreğimin en karanlık zindanından bu gece çıkarmaya karar verdim acılarımı. Kelimeler eşlik etti birer birer içimden geçenlere. Ardından koparken hayatta açtığım her beyaz sayfanın yaprakları, siyahlarla sulanmış bir nehirde kağıttan gemiler yapıp yolladım her birini uzaklara. Her birinin gövdesinde hüzünlerle sulanmış mısralarım, mısralarımı yazarken akıttığım gözyaşlarımın doldurduğu beyaz mürekkebimin izleri var. Lisanı farklı verdiği duygu belkide hep aynı olacak onların. Umudu kaybederken içimdeki sessizlikte, kağıttan bir gemi daha yapıyorum tek bir farkla, bu sefer yaptığım gemiyi size yolluyorum, satırlarımdan ruhunuza açtığım görünmeyen bir nehirle.
Lisanı “ben” ile yazılmış, duygularımı ise yüreğimdeki mezarlıktan gelen ağıt sesleri anlatır. Anlaşılmak için değil belki de, tamamen masumiyeti ifade edebilmek için. Tarihler ihaneti gösterdiğinden bu yana, ne mezarlar kazdım bir başıma, kurduğum hayallerin cesetlerini gömdüm dipsiz çukurlara. Üstlerini kapatırken en ağır acılarla, ellerimin kirlenmişliğiyle, yeni bir aşkı tutamadım, kirletemedim ondan kalanlarla. Ellerimle büyüttüğüm çocuklarım gibiydi oysa ki onlar, zehirlendiler bir zalimin olmayan yüreğinde. Şiirlerim öksüz kalırken topraklarımda, gündoğuşunu izleyemedim hiç büyük bir umutla beklediğim sonu gelmeyen karanlıklarda.
Şimdi yine başbaşayım satırlarımla. İnsanlardan uzak tek başıma. Önümde içe dönük bir hayat, düşüncelerin esiri olmuş duygular ve yarım kalmış bir aşk var. Ben değil, sadakatim hiç hak etmedi ki bu ihaneti. “Peki neden ?” sorusuna da cevabım yok artık. Ama ismini koyamadığım bir umudum var hala, saklanmış en zifiri karanlıklarımda. Her geçen gün büyüdüğünü hissettiğim bir şey, beni sarıp sarmalayan ve onu karanlığımın dibinden çıkarmamı bekleyen bir şey.
Evet biliyorum, onun adı “Umut”
Evet biliyorum, o benim içimde en derinde
Ve biliyorum,
Umut her zaman vardır bir yerlerde…
Mert Kaan Mesut
- Toplam blog
- : 13
- : 491
- Kayıt tarihi
- : 03.04.12
Tesadüfen doğduk mecburen yaşıyoruz. Ankara - 89 doğumluyum. KKÜ Endüstriyel Otomasyon bölümü mez..