- Kategori
- Şiir
Umut

yalnızlık ve yağmur...
Yine sabah oluyor,
Şafaktan önceki en karanlık an.
Sonra güneş saçacak, en güzel ışıklarını.
Bir gün daha böyle geçip gidecek sessizce…
Umduğunu bulamadığın bir gün, olmaması dileğiyle...
Bilirsin günlerden ümidim çoktur benim.
Her doğan gün benim için zannederim.
Gelecek umut demek, benim için.
Hüznümü hüznüme katar, yılları seyrederim.
Her yeni doğan gün bizim derdik,
Biz yeni günlerdik, gelecektik...
Önce saatleri ekledik,
Sonra günler günlere, eklensin istedik.
Zaman acımasızca, yılların çizgilerini bırakıp gitti.
Anlamını kaybetmiş hayallerden, gerçekler kaldı geriye...
Ayrılık, sevdadan öteymiş
Özlemler umudun ta kendisiymiş
Ne umutsuz ne de özlemsiz yaşamakmış
Hepsi bir bütün, ayrılmaz parçalarmış.
Kendimi yalnız hissedişlerim çoktur benim,
Üzülür, ağlarım bir köşede,
Kimse görmesin isterim.
Bütün kötülüklere dayanma sebebim,
Umutlarımda gizlidir...
Düşünürüm sonra;
Gelir mi aklına, gözlerimin rengi?
Ağladığım da yeşile kaçar bilirsin...