- Kategori
- Şiir
Unut/ul/mak
Dilek ağaçlarına bağlanan çaputlar misali insan,
unutulup giden...
Mavi göğün, çorak toprakların kırık silüetinde,
filizlenen kimsesizlik bir avuç yaşamak...
Sessizlik heybesinde kayıp bir ezgi,
şad olmuş bedenlerin sağır tümceleri...
İnsan...
Mümkün mü ölümün kıyısında alzaymır olmuş ruhlarca unutulmamak?
Ahhh unut/ul/ma/mak!!!
Kadim bir şehrin eteklerinde
sessiz sessiz yitip gitmek,
Ahhh unut/ul/mak....