Unuttum derken aklıma düşen

Kaç kere kızdım kendime, hala seni anlatan şiir yazamıyorum.

Ey sevgili biz;

Güneşle ay,

Şarkla garp,

Uzun zamandır böyleyiz!

Böyle kırık bir kadeh,

Yıkık bir masa.

Derin bir okyanus sen,

Aşkı’n sığ koylarında ben.

İki yarım, bir bütün

Daha dün

Yüzüm görmedin mi?

Kendi gölgene sığınıp

Arkan dönüp gitmedin mi?

Bıçağın körü

Gözümün ucu

Bakışların giyotin

Ölü hatırandan

Gözyaşlarıma düşmedin mi?

Yerle gök

Şimalle Cenup !

Ne vakittir böyleyiz Ya-Rab?

Seyret yüzünü hadi aynaya bakmadan.

Silkeleyerek kaldır örümcek ağlarını çarşaflardan

Tenin, sevişmelerin

Sevdanın öteki yüzü

Çıksın pustuğu zindanlardan.

Üzerine alkol dökülmüş gecelerde,

Avuçlarım

Ayaklarına kapalı.

Topla duvarlardan sesini,

Aç usulca kapıyı,

Bekle eşikte gözünü üzerimden hiç ayırmadan.

Buğdaylı sabah rüzgarı, saçlarımın arasından,

Sessizce sızar aramıza.

Ne kaldı geriye savrulan eski günlerimizden?

Doruklarının eteklerinde bir mezar gibi dururken ben,

Habersiz dönen dünya!

Söyle bana,

Ne vakittir böyleyiz biz?

Yemek seçmem, kızartmayla köfteyi tokken bile yerim. Çaysız ölürüm; migrenim tutar. Ya çoktur bir..