- Kategori
- Psikoloji
Uyuttum beynimi..
Uyumaya ihtiyacı varmış beynimin. Bana sinyallerini verdi. Ve uyuttum beynimi.
Mutluluk ninnileri söylemeye zorladım kendimi. Kötülüklerden arındırmaya çalıştım. Format attım mı desem farkında olmadan. Zor olan ne varsa bilinç altıma attığım çıkmışlardı ortaya. Zor duygularım, zor beklentilerim, zor haykırışlarım, zor sevgilerim.. Hepsini silmeye çalıştım bu uyuma sürecinde. Konuşmamayı tercih etti dilim. Konuşursam tüm büyü bozulacaktı çünkü. Yeniden başlayacakdı beynimin kıvrımları zarar görmeye. Beynimin kıvrımlarındaki mutluluk hormonlarını bitirmişim.
Onları yüklemeliyimdim yeniden. Onun içinde iyi bir dinlenmeye ihtiyacım vardı. Dinlendi beynim, ruhum. Bedenim yorgun hala. Bu dinlenme belkide bedenimi yordu. Ama olsun. Onu dinlendirmek daha kolay.
Sakince bir yaşam istiyorum. Sessiz. Küçük bir yer. Bir koy belki. Teknoloji olmasın. Yalnızlık . Ama istenen türden. Terkedilişlerin getirdiği yalnızlık değil yani.
Uyuttum beynimin hücrelerini. Yeni doğan güne bir bebek gibi bakabilsinler diye. 28/05/2007
- Toplam blog
- : 185
- : 1494
- Kayıt tarihi
- : 10.03.07
Yazabilmenin özgürlüğüyle... İstanbul'un bir bahar sabahında dünyaya gelmişim. Keşfetmek, anlayabilm..