uzaktan sevmek

Ben alıştım artık, uzaktan sevmelere... Herşeyi, herkesi... Dönüp baktığımda geçmişe ve tüm yaşadıklarıma, dünden ve bugünden arta kalanlara; hüzün ile aşk aynı nehirde yol alan iki solgun ve kuru yaprak gibi. Akıntıya bırakılmış...

Aşk tek midir? Bir 'an' mıdır aşk? diye soruyorum bazen kendime. O kadar çok şeyi seviyorum ki aynı anda, yoruluyorum bazen sevmekten. Bazen bir ana aşık oluyorum, bazen bir şiire, bazen de esişine rüzgarın... İnsanlara sonra... Tek bir şekilde değil aşk. Heryerde... Anlayamıyorum çoğu zaman nasıl buncasına gücümün yettiğini... Belki de sevmenin tarifi yok.

Bir dilek tutsan sanki oluverecekmiş gibi o an. Onu sevdiğini bilmemesi gereken birine duyduğun sevgi. Bilmemeli, öğrenmemeli hiçbir zaman... Öylece kalmalı uzaktan... Alışırsın. Hatırladıkça, keşke hayat çok farklı olsa, keşke başka zamanlarda, başka yerlerde ve başka durumlarda tanısa idik birbirimizi dersin. Üzülme, alışırsın uzaktan sevmelere. Onun yaşadığı bir hayat senden çok uzaklarda, çok farklı gerçekliklerle sarılı. Belki de imkansızlıkları seviyorsun diyorum kendi kendime, bu 'an' ları seviyorsun. Ama dediğim gibi, alıştım artık... Kurulmuş hayatları uzaktan izlemeye, zihnimdeki hikayelerde yaşamaya eski zamanlarda, siyah beyaz....

Az önce tam dokuz yıl önce yazdığım bir şiiri okudum. Şöyle yazmışım;

1.Bölüm;

Ayna ve makas... Bir de uzun saçlarım, Gümüş biblom, Şamdanlar ve yanan mumlar. Bu odayı çok seviyorum, Bana seni hatırlatıyor, Ayna;yüzünü, Makas;kısacık saçlarını, Gümüş biblo;sessiz duruşunu, Şamdanlar ve yanan mumlar; ... bitmek bilmez hüznünü, Saçlarım seni hatırlatmıyor bana, Yalnız beni ve istemediğin sevgimi hatırlatıyor, Oysa ne çok şey düşlemiştim senin için, ... Şimdi yanan mumların alevinde acı çeken, Küçük bir kız var, Ellerinde kırık sözcüklerin, Gözleri gözlerinin yeşiliyle, .....

2.Bölüm;

Mumlar söndü, Hüznün bitti... Hüznünde yanan küçük kız acı çekmiyor artık.....

İkinci bölümü birinci bölümün üzerinden aylar geçtikten sonra yazmıştım. Açılmış yeni bir sayfayı daha kapatmak için. İşte böyle... Alıştım, alışmalıyım...