- Kategori
- İlişkiler
Üzgünüm aşk bitti. Artık evliyiz.
18-20 yaşlarında delicesine sevdiğin, aşık olduğun, o olmadan nefes alamayacağını düşündüğün insanı bir gün gelip en büyük düşmanın gibi görmek ne kadar abesle iştigal bir durum.
Nedir bizi illa da evlenmeye iten düşünce. O aşk evlenilmese bitmezmiydi acaba diye düşünmeden edemiyor insan. Evlilik, sadece evlendiğin insandan oluşan bir mekanizma değil çünki. Aileler var, toplum var, erkek egemen bakış açısının olduğu bir dünya var.
Böyle olunca da özgürlüğüne düşkün her kadında olduğu gibi evliliği düşman gibi görmeye başlıyoruz tabi. Hele birde evlendiğin insan evlendik bitti işte, nasıl olsa benim artık. Bir yere gidemez, terkedemez, vazgeçemez diye düşünüyor ve hissettiriyorsa....
. Her kadının içinde sürekli var olduğu düşünülen küçük kız çocuğunu okşamayı bilmiyorsa...
.Ben biliyorum bu böyle doğru, böyle yaparsan sana iyi davranırım, çocukları senin düşündüğün gibi değil benim istediğim gibi yetiştireceğiz diyorsa....
.Önce benim ailem, sen artık o aileden çıktın. Soyadınla birlikte aidiyet duygun da değişmeli fikrini empoze etmeye çalışıyorsa...
Kadın için olay mutlu olunacak bir yuva duygusundan çıkıp, kendisini mengenede hissettiği, çıkış-kaçış-kurtuluş yolları aradığı bir eziyet haline geliyor.
Şimdi okuyan arkadaşlardan yok canım, hâlâ mı diyenler çıkacak mı merak ediyorum. Ama ne yazıkki toplumumuzda evliliklerin %80'i hala bu şekilde ite kaka devam ediyor.
Ve kadınlar; üzülmesinler diye çok sevdiği aileleri, çocukları, arkadaşları....((( evlilik yüzüğünü pranga şeklinde ısrarla taşıyorlar sol ellerinde.
Aman toplum birşey demesin, laf çıkmasın...
- Toplam blog
- : 4
- : 598
- Kayıt tarihi
- : 27.06.07
Merhaba, 1974 Tokat doğumluyum. Kamu kurumunda memur olarak görev yapıyorum. 2 çocuk annesiyim. İlgi..