Üzülsek bile belli edemeyiz

Aslında hepimiz  kalabalık içinde büyük bir  yalnızlık içindeyiz. En yakın arkadaşımıza bile bazen anlatmayız anlatamayız derdimizi...  Ağlarız ama sessizce sesimizi kimsenin duymasını istemeyiz.  

Hani hep dışarıdan hayata karşı çok mutlu çok umutlu görünürüz ya insanlar bizim sorunumuz olduğunu düşünmezler; düşünselerde o umursamaz derler ama öyle değildir işte... Aslında var olan farklıdır, bizim de derdimiz vardır ama çevremizdekileri üzmemek için hep içimizde yaşarız.

Derler ya palyaçolar üzüntülü olsalar bile gösteriye çıktığında karşısındaki insanları eğlendirir, biz de sanki o görevi üstlenmişizdir. Üzerimize palyaçolarınki gibi gülümseme yapışmıştır yüzümüze, bu yüzden üzülsek bile belli etmeyiz edemeyiz....