- Kategori
- Deneme
Vakit çok geç..
Ruhum vuruyor taşlara...
Uzun bir yoldan sonra varıyorum iste(me)diğim yere... iki tarafdan ağaçlar uzanmış yol boyunca ... sanki elleri yakalayacak gibi yoldan geçen arabaları, yakalayıp ta ....
Başımı hiç çevirmiyorum sağa sola, bedenim öyle halsiz ki, ayaklarım zor dokunuyor gaza, frene.. Parmaklarımın uyuştuğunu hissediyorum sadece, parmaklarım... aklıma geliyor, duraklıyorum... Bir damla yaş düşüyor gözlerimden, yutkunuyorum.Uzun süredir birden gelen nedenini bilmediğim uyuşukluk hiç geçmiyor parmaklarımdan.. Ağzım zehir ... Gözlerim yağmur bulutu, önüne set çekilmiş, tutuyorum...
Bu sudaki yansımam kadar silikmiydi hayatım.. Dalgalanmalar, durulmalar, fırtınalar.. Neye, kimeydi bu vazgeçtiğim otuzüç yıl..
Ufak bir dal belirdi suların gölgesinde, kanadı kırılmış bir uğur böceği tutundu dala, çıktı üzerine. Elimi uzattım almak için uğur böceğini, vazgeçtim, geri çektim. Eski bir hatayı tekrarlamamak için. Kendi çabalamalı, kurtulmalıydı sudan. Gözlerin geldi aklıma, acaba zamanında bu kadar çok elinden tutarak ben mi güçsüzleştirmiştim seni..
Hiç düşünmeden, tüm iyi niyetliğimle, tüm fedekarlığımla, tüm sevgimle... Neyse, artık çok geç değil mi bunları düşünmeye, elinden tuttum ellerim kanadı, yüreğini sevdim yüreğim parçalandı, gözlerine baktım ama kendimden bir âmâ yarattım.. Bilemedim ...
Güçlülüğümle seni güçsüz kılmışım farkedemedim.. Yine de yine de ... bekledim.. olmadı...
Şimdilerde bu güçsüz güçlülüğümden bir savaşçı çıkarmalıyım yeniden.. Bir zamanlar senin uğruna savaşan gibi güçlü bir savaşçı.. Belki daha da güçlü... Hayat daha zor artık gözlerimde..
Daha kırılgan, daha güvensiz, daha acımasız...
Öyle acıyor ki ruhum.. ; Bu yaz gününde sarılıp yattığım yorganım bile ısıtamıyor içimi, baktığım derin sularda bile göremiyorum artık hiç bir şeyi, yetmiyor.. Huzursuzluk, içimi sıktıkça sıkıyor bir kelepçe gibi.. Demirin pasları kalıyor bileklerimde küf kokuyorum..Ruhum aç be aç, huzura, sessizliğe, sevgiye...
Her geçen gün daha çok titriyor ellerim, her geçen gün kaybediyorum bir yanımı daha.. Kanser hastaları gibi tek tek veriyorum heba ediyorum bedenimi ...
Artık anlatamıyorum kimseye kendimi, anlatsam da anlaşılamıyorum ve anlamıyorum da zaten...
Anladığım, hep yalnız kalırmış insan..
Onun için artık susuyorum...
Susuyorum ve sanırım yeni bir savaşa hazırlanıyorum bilmeden...
http://www.bingolvideo.com/index.php?option=com_seyret&task=videodirectlink&id=9
Başımı hiç çevirmiyorum sağa sola, bedenim öyle halsiz ki, ayaklarım zor dokunuyor gaza, frene.. Parmaklarımın uyuştuğunu hissediyorum sadece, parmaklarım... aklıma geliyor, duraklıyorum... Bir damla yaş düşüyor gözlerimden, yutkunuyorum.Uzun süredir birden gelen nedenini bilmediğim uyuşukluk hiç geçmiyor parmaklarımdan.. Ağzım zehir ... Gözlerim yağmur bulutu, önüne set çekilmiş, tutuyorum...
Bu sudaki yansımam kadar silikmiydi hayatım.. Dalgalanmalar, durulmalar, fırtınalar.. Neye, kimeydi bu vazgeçtiğim otuzüç yıl..
Ufak bir dal belirdi suların gölgesinde, kanadı kırılmış bir uğur böceği tutundu dala, çıktı üzerine. Elimi uzattım almak için uğur böceğini, vazgeçtim, geri çektim. Eski bir hatayı tekrarlamamak için. Kendi çabalamalı, kurtulmalıydı sudan. Gözlerin geldi aklıma, acaba zamanında bu kadar çok elinden tutarak ben mi güçsüzleştirmiştim seni..
Hiç düşünmeden, tüm iyi niyetliğimle, tüm fedekarlığımla, tüm sevgimle... Neyse, artık çok geç değil mi bunları düşünmeye, elinden tuttum ellerim kanadı, yüreğini sevdim yüreğim parçalandı, gözlerine baktım ama kendimden bir âmâ yarattım.. Bilemedim ...
Güçlülüğümle seni güçsüz kılmışım farkedemedim.. Yine de yine de ... bekledim.. olmadı...
Şimdilerde bu güçsüz güçlülüğümden bir savaşçı çıkarmalıyım yeniden.. Bir zamanlar senin uğruna savaşan gibi güçlü bir savaşçı.. Belki daha da güçlü... Hayat daha zor artık gözlerimde..
Daha kırılgan, daha güvensiz, daha acımasız...
Öyle acıyor ki ruhum.. ; Bu yaz gününde sarılıp yattığım yorganım bile ısıtamıyor içimi, baktığım derin sularda bile göremiyorum artık hiç bir şeyi, yetmiyor.. Huzursuzluk, içimi sıktıkça sıkıyor bir kelepçe gibi.. Demirin pasları kalıyor bileklerimde küf kokuyorum..Ruhum aç be aç, huzura, sessizliğe, sevgiye...
Her geçen gün daha çok titriyor ellerim, her geçen gün kaybediyorum bir yanımı daha.. Kanser hastaları gibi tek tek veriyorum heba ediyorum bedenimi ...
Artık anlatamıyorum kimseye kendimi, anlatsam da anlaşılamıyorum ve anlamıyorum da zaten...
Anladığım, hep yalnız kalırmış insan..
Onun için artık susuyorum...
Susuyorum ve sanırım yeni bir savaşa hazırlanıyorum bilmeden...
http://www.bingolvideo.com/index.php?option=com_seyret&task=videodirectlink&id=9
- Toplam blog
- : 45
- : 3226
- Kayıt tarihi
- : 07.08.08
Son tualde boyanan renklerin karmaşasındayım.. Biraz mavi, biraz beyaz, biraz siyahların gözde açtığ..