- Kategori
- Şiir
Var olmamışım gibi

Bir adım kaldı yalnızca takılıp düşmeme
Hiç bir yere sığamaz oldu artık ruhum
Gittiğim her yere götürdüğüm hiçliğim
Kalbimi hergün dar ağacında sallandırıyor şimdi
Öyle bir sıkıntıyı yükledi ki hayat kalbime
Yaşam ile ölüm arasında bir boşluktayım şimdi
Dünya denen serüvenin temeli dram oldu bana
Yaşama karşın ölümle henüz savaşlarım bitmedi
Çocuk kalbime gelince çoktan gömdüm onu'da toprağa
Ağıtlar bile yaktım başucunda'da kalkmadı bir daha ayağa
Üstüne, sevgiler yalan, alışkanlıklar hüsran oldu bana
Ne çok yordun ruhumu hayat direnmek ne mümkün sana
Kaçışlarım bitmiyor şimdi,sığınacak liman arıyorum her defasında
Bir boş odaya hapsetsem ruhumu, kaçsam tüm kötülüklerden
Hiç anlaşılamayan yanlarımla başbaşa kalsam, yitip gitsem yolumda
Tüm izlerimde silinse mesela, hiç var olmamışım gibi yok olsam