Yalnızlık...

Zor günler geçiriyorum hem de çok zor. Geceleyin beynimi kemiren düşünceler gündüzleri ise ağır bir ruh halim var. Gözlerimi kapıyorum derin bir nefes çekiyorum içime, o kadar derin ki tüm yaşantım sahneleniyor beynimin yazlık sinemalarında. Sonra bir şarkı çalıyor ağırdan hafif hafif işliyor içime, şarkı bitince kulağı sağır edecek bir şekilde alkış trafiği...

Tüm konuklar birer birer terkediyor yerlerini, sadece ben kalıyorum sahnede. Bakıyorum salona her yer karanlık , kapatıyorum gözlerimi kalp atışımı duyamıyorum, nefes alıp verme gibi  bir problemim yok ve tenimde hissis bir dokunuş. Sanırım sahnelediğim şey yalnızlığın ta kendisi...!