- Kategori
- İlişkiler
Yalnızlık
Vazgeçtim
Gündüzleri sevmiyorum artık... Gecelerde yaşıyorum, geceleri seviyorum... Çünkü gündüzler korkutuyor beni... Çünkü gece sadece sen oluyorsun aklımda. Biraz hayal gücü ve seni yanımda buluyorum tam boğulurken. Tüm benliğim senle doluyor ve ben sen oluyorum sen de ben. Dedim ya, geceleri seviyorum ben...
Her saniye aklım karışıyor sensizken. Her saniye uzaklaşıyorum hayattan. Senden, kendimden. Sensiz oluşum dokunmuyor bana. Bana ağır gelen seni unutmak. Yaşamaya çalışırken seni aklımdan çıkarmak. Pastel renkler siyah olunca kalıcısın aklımda, her gecede, her karanlıkta seninleyim. Bu yüzden geceleri uyumuyorum. Çünkü her gece seninleyim sensizken yatağımda... Dedim ya, geceleri seviyorum ben...
Senin varlığındı kalbimin kapılarını açan, sendin anahtarı kalbimin. Ne kelimeler yeter anlatmaya, ne de kağıt kabul eder kalemden dökülenleri. Sadece yaşadığım anlardan kalan anılarım yetebilir seni anlatmaya…
Aşk yok, aşka inanmam dediğim anlarda çıktın karşıma. Önce gülüşündü seni bana çeken, sonrasında o gülüşün altındaki yaralı yüreğin…
O gün, hani seni gördüğüm ilk gün; tren istasyonunda yağmur altında saatlerce oturduğumuz ilk gün. Sözde tren beklerken onlarcası geçip gitmişti de aldırmamıştık. Yağmur bedenimi ıslatırken, her damlada bir kat daha sana aşık olduğum gün… Yaşama döndüğüm, aşkın varlığının kanıtını gördüğüm gün…
Ve sonra…. Sonu olmayan bir yaşam içinde asla gecesi olmayan bir gün gibi doğdun hayatıma. Oysa senden once “yağmurlar bile isyan ederdi akıttığım yaşlara onlar bile benim kadar ağlayamazdı”. Ya bu ben değilim, yada zaten ben bende değildim… Hayallerde yaşatılabilirdin, bir rüyada yer alabilirdin, belki de bir masal karamanı olabilirdin ama benim olamazdın...
Sen gideli iki gün oldu.. Asırlara bedel iki gün.. Ellerim ceplerimde caddelerde yürüyorum. Birlikte dinlediğimiz şarkılar kulağımda. Ya da odama kapıyorum kendimi, görmek istemiyorum senden başkasını. O kadar çok alışmışım ki sana. Senin üzerine kurulmuş tüm hayallerim. Sen gittin, ben bittim, hayallerim yok artık geleceğe dair...
Bil ki; içimde her zaman sıcacık kanayan bir yara olarak kalacaksın. Sana istediğim zaman söyleyemeyeceğim belki sevgimi ve ulaşamayacak uzattığım ellerim ellerine. Ama ne olursa olsun sana olan sevgim her an artarak yaşayacak bende." ......
İşte bitti; “Vazgeçtim Senden” ve belki de seninle birlikte kendimden…
18:08 | Yorum ekle | İleti gönder | Sabit Bağlantı | İzleme notlarını görüntüle (0) | Bloga al
belkıde
Sen gelmeden önce diye başlayan binlerce cümle geçiyor aklımdan... Sen gelmeden önce ben daha bir bendim.
Sen gelmeden kurallarım, yasaklarım vardı. En güçlüsüydüm hayatımın. Bir monitöre saatlerce boş boş bakamazdım mesela. Şarkılarım vardı sensiz söylediğim, sesim sadece benimdi. Daha bir umutluydum ya da daha bir boştu herşey. Çözemedim.
Sonra sen geldin, ne oldum, neyim oldun çözemedim. Ben çözmeye çalıştıkça sen daha çok geldin. Ne sana sığınabildim ne kendime sığabildim.
Tek başıma taşırken bütün yüklemleri, öznelerimi kaybetmişim sen gelince anladım,
Bütün roller benimdi, hayata oynuyordum, sınırım, çekincem yoktu...
Ezberlemiştim ben aşkı senden önce...
Sen geldin ezberlerim karıştı...
Repliklerimi unuttum, susuyorum, doğaçlama da yapamıyorum artık.
Tek kişilik dev bir oyununun son perdesi, söz bitti...
Yaralarım kanıyor, her kanayan yerden bağıra bağıra umut doğuruyorum. Daha çok acıyor yaralar umut doğarken. Olsun diyorum umudum var artık...
Varsın acısın...
Sonra aklıma geliyor bir sokak ötede oluşum sana ve senin bana gelmeyişin...
Aklından geçenleri sorguluyorum kendime...
Hak vermek istiyorum çünkü hayatına rağmen bana dönüşüne ve hak vermek istiyorum vazgeçemediklerine. ...
Belki de seni temize çıkarıyorum ruhumda, adın aşk olsun diye...
- Toplam blog
- : 6
- : 380
- Kayıt tarihi
- : 26.01.08
Hukuk okuyorum. En büyük idealim savcı olmak...