- Kategori
- Şiir
Yandırır

KUMBAĞ
Gözyaşların yanağının süsüdür
Üzgün çehren boz bulutu andırır
Aşkın bir aşkın odu onu yandırır
Beni senin soğukluğun yandırır
*
Ver bana afiyetle içeyim aşk badesini
Benim benliğim yok olsun benden
Hayatın sesini, sedasını
Sen bana tanrı ol, bende sana
*
Gözlerim yol çeker yar hastasıyım
Hasretin bir tatlı vusul çağına
Muhabbet çelengi gül destesiyim
Asılayım boynuna al kucağına
*
Hicrin yaktı kalbimi küle çevirdi
Su aradım bir yudum, kana çevirdi
Gözyaşımda ıslandı, göle çevirdi
Gözyaşında kurudum, çöller içinde
*
Düzelt sen öz içinde ki, yangını
Küçücük kafes ver bana dingini
Ne yâd duysun nede yetişsin
Ne başka bir ses olmasın.
*
Hiç sorma nasılım, neredeyim
Hiç sorma ne durum ne haldeyim
Nasıl dara çekilmişim zordayım
Sabahsız bir gecenin içindeyim
*
Konuşan dilimden söz düştü gitti
Titriyor ağzımda dilimde, yandı
Yandı küle döndü sensiz bir ocak bitti
Gel gülüm senin için külüm de yandı.