- Kategori
- Gündelik Yaşam
Yaşayıp, yaşlanmak...
Doğmak, büyümek, serpilip, boy vermek. Ve ölümle buluşup, yok olmak... Her canlının özelliğidir.
Bu özelliklere ek olarak, bir canlı; yaradılışta diğer canlılardan farklı kılınmış ise duygu, düşünce ve akılla donanımlı ise dünyadaki bütün nimetlerin öncellikli nasipleneni ise. Yani bu canlı bir ‘insan’ ise... Kadın, erkek bir arada; anne-baba olurlar...
Bir yaşam düzeni içinde, soylarını yaşatmaya gayret gösterirler... Yavrularına, canları pahasına koruma görevini üstlenirler... Onları; soğuktan, sıcaktan ve her türlü tehditten uzak tutmaya çalışırlar... Karınlarını doyurmak ve büyüyüp gelişmelerini sağlamak adına, yuvalarına yiyecek getirirler... Hepsinden öte, onlarla gülerler, ağlarlar, sevinirler; ilgisiz kaldıklarında ise üzülürler...
Çünkü onlar da bizim gibi insandırlar... Aksini düşünmek. Yani, istisnalar hariç, bunun inkârı mümkün mü? Hepimiz birer anne ve babadan dünyaya evlat olarak gelmedik mi? Madem öyle; o halde, neden onlara tahammül göstermeyelim? İlgiyle, şefkatle; gereğince yardımlarına koşmayalım?
Neden onları huzur evlerinde, atıl odalarda ya da gözden ırak yerlerde tutmaya gayret edelim? Hem de bize en çok ihtiyaç duydukları zamanlarda... Yani yaşayıp, yaşlandıklarında...
Bedenlerinden hayat bulduğumuz bu insanlar için; gelin, her şeyi yeniden düşünüp, bir başlangıç yapalım... Sofralarımıza, onlar için birer kaşık ekleyelim... Evlerimizde, onlara bir köşe ayıralım... Gönül zenginliğimize, enginlik kazandıralım... Yaşlılarımıza, aile içinde yaşama şansı tanıyalım... Ama her ne pahasına olursa, olsun; bunu daim kılalım... Onlardan bir parça olduğumuzu, asla unutmayalım...
- Toplam blog
- : 251
- : 447
- Kayıt tarihi
- : 29.12.07
Emekli; Öğretmen, Yönetici ..