Yersiz zamansız/ Mekansız

Kimi zaman üzülürüm
Kimi zaman ise bağırırım
Boşlukta kuş çığlıkları kulaklarımı tırmalar
Üzülürüm
Aşka ve sevgiye zaman kalmamasına
Bağırırım
Zamanın yersiz ve anlamsız olmasına
Geçer derler de inanmam, inanamam gelmez sonu
Uçurumlar dört yanım
Yok artık tadım tuzum, kalmadı bir nebze ümidim
Akşamlar artık yavan bu ellerde canım
Her vaktin üç aşağı beş yukarısı
Tek harfle vurdum ben o adamı
Adam da adam olsaydı gam yemezdim
Öylesine biriydi, boştu ve acınası bir hali vardı
Ümitsiz, zavallı, kibarca sevgisizdi...

Karışık salatalar
Kimi domatesli, kimi salatalıklı
Karışık sokaklar
Kopuğu, üzüleni bir arada, mey içeni öbür tarafta
Kimileri adalara sığınır, çünkü kurtuluşu oradadır
Kimileri aşka soyunur, beceremeyeceğini bildiği halde
Şekilsiz, uçarı, yoksun
Bir karşı çıkmaydı tüm yollar;
Aşk, savaş, üzgün, karşıtlık, üçüncü boyut,
Sonsuz ve derin bir uçurum.

29.11.1998
Şafak yerinde sayarken