Yeter artık

Gabar Dağları’ndan gelen acı haber yürekleri dağladı. Haber bültenleri "14 yiğit şehit oldu" diyordu. Amaçları sadece kendi öz vatanları hainden korumak olan Kahraman Yiğitler kalleş saldırıyla aramızdan ayrıldı. Tam da Kadir gecesi, Bayram arefesiydi. Terör bu… Dinler mi kutsal geceyi… Bayramı, arefeyi… Dinler mi Onbaşı Fettullah Selçuk’un, Çavuş Mehmet Uyar’ın ve diğer Mehmetlerin analarına, babalarına, eşlerine, yavuklularına hasret gittiklerini… Çocukların babalarını yollarını gözlediğini bilirmiydi terör. Nereden bilsin! Terör bu duyguları hiç yaşamamıştı ki… Terör kan akıtmalıydı. Kan akmasa beslenemezdi çünkü… Terör öyle çok kan akıttı ki, nehirlere dönüştü. Vampir terör kan deryasında boğulurken bile kan akıtabiliyor.

Oysa İstiklal Harbi’nde bu topraklar için yeterince şehit vermişti Anadolu halkı… Düşmanı vatan toprağından kovarken omuz omuza çarpışırken birlikte şehit olmuştu, Diyarbakır’dan Haso Dayı, Samsun’dan Cemal Emmi, Aydın’dan Efe Mehmet, Kars’tan Saka Ahmet…

Şimdi de şehit veriyor Diyarbakır, Kars, Trabzon ve diğer tüm yurt köşeleri. Ağıtlar yükseliyor… Türkçe, Kürtçe ağıtlar birlikte söyleniyor şehitlerin ardından…

Ağıtlar "Şehitler ölmez vatan bölünmez" diyordu.

Terörün Türk askerini, onu yetiştiren anayı hiç tanımadığı belliydi.