- Kategori
- Şiir
zamanda susmak...

Söylesene zaman acelen ne?
Kime yetişeceksin, öldüreceğin varlık,
Doğuracağın çocukların,
Kavuşacağın…
Vuslatın mı var.
Beklesene bir. Ardına bak hele…
Kimleri bıraktın, kimler kaldı eteğinde asılı…
Dörtyüz sene yaşamış Süleyman’a bile bakmadın.
Ölümsüzlüğün peşinden koşan Gılgamış
Destan oldu…
Hep kalakaldı sana sığınan
Beşeri mahlukat.
Ah zaman,
…Şuh bakışlı kadının acelesinde,
Nereye?
***
Çok üzülmüştün, bir o kadar da asabi…
Sustum, sustuk;
olmadı
Anlatmaya başladım usul usul…
Ömer Seyfettin’den “Yüksek Ökçeler”
Hanımın bayılmasına gelmişken yeni,
Konuştun…
-Anladık edebiyatçısın, anladık şairsin.
Bilirim ne kadar çok yazar çizersin-
Ama, Bırak şiiri, edebiyatı, asıl konuşmayı,
Sus da bak gözlerime…
Gel bir sarılayım sana.
Gel koklayayım yasemin kokan saçlarını.
Anca geçer hırsım, asabiyetim...