Zımani diya wüji kurmancibu! (O'nun ana dili de kürtçeydi)

Ewji Kurmancbu. (o da Kürttü)

Anacığını kaybedeli iki ay olmamıştı. Acısıyla oturdu bir ağıt yaktı[1]. Kaydetti, bir yakınına gönderdi.

Kürttü.

Ağıt Kürtçeydi.

Anadili Kürtçeydi de ondan…

Süslü bir şiir, etkili bir beste yapmak değildi derdi.

Yüreciğinden kopup dilinden dökülüverenlerdi söyledikleri.

Ana dili Kürtçeydi de ne önemi vardı ki bunun?

Sahipleri, anadileri Türkçe veya Kürtçe olan bu Cumhuriyetin yurttaşlarından, bu vatanın evlatlarındandı.

Yüreği sadece vatanı, ulusu ve sevdikleri için atıyordu.

Adliyeyi korumakla görevliydi.

Bariyere yanaşan içinde 3 kişinin olduğu bir aracı aramadan içeri alamayacağını hissettirmişti içindekilere.

Bu, kaç saniye süren bir diyalogdu bilinmez, ama yaşam deneyimi bu kısa süre içinde araçtakilerin ana dillerinin Kürtçe olduğunu anlamasına yetecek yeterlilikteydi.

Bunun hiçbir kıymeti yoktu elbet.

Ana dilleri ne olursa olsun, yeter ki içindekiler insan olsun.

Değillerse, insanlıktan nasibini almamış teröristlerse, isterse kim olursa olsun!

Vatan önce gelirdi.

Anladılar önlerine çıkan bu engeli aşamayacaklarını araçtakiler, silahlarını çektiler.

Bir saniye bile tereddüt etmedi Fethi…

Anlık olsun aymazlığa düşmedi.

Anında O da silahını çekti, bir yandan da bağırarak araçta bomba olduğunu söyleyip çevredekileri uzaklaştırmaya çalıştı.

Araçtakilerin tıynetleri önemliydi sadece.

Bastı tetiğe peşpeşe.

Elinde bir küçük tabanca vardı.

Teröristlerin ise uzun namlulu otomatik tüfekleri…

Birini haklayıverdi oracıkta.

Diğerleriyle kurşunları bitinceye kadar çatıştı gözünü kırpmadan ve şehit düştü…

Geride 3 yavrusu kalmıştı.

İki ay önce kaybettiği anacığı için üstlendiği ağıt yakma nöbetini yavrularına devretti, ayrıldı aramızdan.

O bir Kürttü.

Daha doğrusu Kürt kökenli bir Türk.

Türk Ulusu’nun Kürt kökenli bir ferdi.

Vatanı ve Ulusu için gözünü kırpmadan ölüme yürüyebilecek bir kahramandı.

Bunu gösterme fırsatı önüne çıktığı o tek ve ilk anda geride bırakacakları için dahi olsun bir saniye tereddüt etmedi, ölümün üstüne  gitti…

O’nu şehit edenler de Kürt kökenliydi.

Emperyalistler coğrafyamıza el atmışlar, bizleri, Cumhuriyetimizin Kürt ve Türk kökenli yurttaşlarını, birbirimize kırdırmaya, Ülkemizi paramparça etmeye çalışıyorlardı.

Kimimiz onların saflarına geçtik, Fethi Sekin’imizi şehit edenler gibi, ve kimimiz bunlarla canımız, kanımız pahasına mücadele ettik, Fethi Sekin’imiz gibi…

Ve o gün belki 80 milyonumuzun tamamı Fethi Sekin için gözyaşı döktük.

Ve yine o gün Fethi Sekin hiç kimsenin ama hiç kimsenin bu Ulusu bölemeyeceğini körelmiş yüreklere mıh gibi çaktı.

Fethi, biz Kürt ve Türk kökenli yurttaşları üzüntüde ve tasada ve emperyalizme karşı savaşta birleştirdi, kenetledi, öyle gitti.

O gün herhalde artık anlamayanımız kalmadı. Fethi ne kadar Kürtse hepimiz o kadar Kürttük ve Fethi ne kadar Türkse hepimiz o kadar Türktük.

Biz bir Ulustuk. Vatanımız da Türkiye Cumhuriyetimizdi.

Nurlar içinde yat Fethi Sekin.

Ezji Kurmancım weki te. Em kuli hım kurmancıne hımji Tırk! (Ben de Kürdüm senin gibi. Hepimiz hem Kürt ve hem de Türk.)

Kenan IŞIK