- Kategori
- Ankara
Zor iştir "garip" olmak
Ankara
Sığmazsınız hiç bir yere, hep eksiktir bir yanınız, tamamlayamazsınız.
Ne geldiğiniz köyünüze ait hissedersiniz kendinizi ne şehir hayatına. Yabancılaşırsınız doğduğunuz topraklara ama ait hissetmezsiniz yeni yaşam alanınıza...
Gariplik çekersiniz hep. İlyas Salman - Kemal Suna filmlerindeki şehirde tutunmaya çalışan gariban sizsinizdir artık. Farkında değilsiniz ama öylesiniz. İşin içeriği farketmez masa başı ya da beden işçisi garip hep geriplik çeker.
Önce pırıltılı gelen şehir hayatı yavaş yavaş omuzlarınıza biner. İşsiz geçen günlerinizde tüm şehri omuzlarınızda taşırsınız sanki, eyvah dışarıdan daha farklıydı sanki. Sanki kimsenin derdi tasası yoktu, sanki şehirli hep mutluydu, nasıl da kandırdılar bizi...
Şehirden gelen misafirler çok güzel kokular sürerlerdi. Bu kokunun otobüslerde ikram edilen kolonyalar olduğunu çoook geç öğrendim:) Nasıl heves ederdik, güzel güzel giyinip, hep fırın ekmeği yemek ne hoş olmalıydı şehirde. Hep gezip tozduklarından emindim. Şehirdeki yakınlarımızın yanına gelirken tek düşündüğüm "fırın ekmeği" yiyecek olmamdı. Ankara'ya yerleşep annemin yufkasını özlemek için çok zaman geçmesi gerekmedi.
Biz mutluymuşuz, şehir mutsuzmuş hep kandırıldık.
Şimdi, emekli olanlar köylerine bir bir ev yaptırmaya başladılar. Dedim ki ölmek için herkes toprağına dönüyor insanlar. Geri kanalan hayatlarını (eğer kaldıysa) yarım bıraktıkları mutluluklarını tamamlamaya geliyorlar. Ne güzel...
Ama eyvah eski köy de yok artık! Ekim yok, hayvancılık yok, çiftçilik yok. Köy yumurtası yiyelim diye gelenler kasabadaki marketin yolunu tutuyor. Eski huzur yok. Şehirlerdeki "hobi bahçeleri" gibi köyde de herkes evinin önüne bir küçük bahçe yaptı onunla oyalanıyor artık. Eyvah ki ne eyvah... Yine yarım kaldık...
- Toplam blog
- : 3
- : 327
- Kayıt tarihi
- : 15.03.13
1973 doğumluyum. İşletme mezunuyum(AÖF). Özel bir şirkette müşteri hizmetleri sorumlusu olar..