Mlliyet Milliyet Blog Milliyet Blog
 
Facebook Connect
Blog Kategorileri
 

29 Haziran '12

 
Kategori
Öykü
Okunma Sayısı
739
 

Anne beni tanıdın mı?...

Anne beni tanıdın mı?...
 

görsel, www.bahcemahallesi.com'dan alınmıştır.


Yaşlı kadın bahçedeki dut ağacının altında, tekerlekli sandalyesinde oturuyor ve boş gözlerle çevresine bakınıyordu.

Geniş bir arazi içerisindeki evi, bahçede ekili olan sebzeleri, hatta çeşit çeşit meyve ağaçları onun için artık anlamını yitirmişti. Öz evlatlarını dahi tanıyamıyordu. Alzheimer hastalığı nedeniyle artık pek bir şey hatırlayamıyordu.

Bir ara dizlerinin dibine oturan orta yaşlı adama baktı boş gözlerle. Kim olabilirdi ki bu adam? Bilemiyordu. “Anne beni tanıdın mı?” dedi oğlu. “Bilemedim” dedi yaşlı kadın. “Anne ben oğlun Ayhan’ım” dedi …”Hayır, Ayhan hiç gelmedi” dedi…Üzülmüştü oğlu, annesinin içinde bulunduğu duruma; gözleri yaşlandı.

O anda bir tren geçiyordu bahçe sınırlarından, her zamanki gürültülü sesiyle. Yaşlı kadın aniden döndü, dizlerinin dibinde oturan adama baktı. Masmavi gözleri sevgi saçıyordu. Yorgun elini uzattı adamın başına, saçlarını okşadı, okşadı, okşadı…

Yaşlar akıp gidiyordu adamın gözlerinden. Aniden bir çocuk ağladı. Adam çocuğa baktı. Çocuk, anne diyerek ağlıyordu. Henüz  dört yaşlarındaydı. Elinde bir parça ekmek, belinden bir urganla dut ağacına bağlanmış halde ağlıyordu. Çocuğun annesi bahçede çalışıyordu. Sebzelere iyi bakmak lazımdı. Zamanında kazmalı toprağı, zamanında toplamalıydı sebzeleri. Bir tren geçiyordu yine sınırlardan çocuğu güvende olmalıydı. O nedenle bağlamıştı dut ağacına, içi rahattı. Ağladı çocuk durmadan, sonrasında yorgun düştü bedeni ve uzandı toprağa. Gözyaşlarıyla toprak ıslanmıştı adeta. Bir ara  sustu; uyumuştu çocuk, annesi işlerini bitirip geldiğinde.

Yaşlı kadın hala okşuyordu oğlunun saçlarını, yılların acısını silmek istercesine. Oğlu da şaşkındı.  Sağlığında hiç saçlarını okşamamıştı ki annesi. O anın tadını çıkarıyordu şimdi gözleri yaşlı. İçindeki çocuk sevildiğini hissediyordu artık, geç de olsa.

Yorulmuştu yaşlı kadın, beni yatağıma götürün dedi. Yatağına yatırdılar, hemen derin bir uykuya daldı. Üç gün boyunca hiç uyanmadan uyudu, uyudu, uyudu…Ve ebedi uykusuna daldı üç günün sonunda…

Oğlunun saçlarına parmaklarının dokunuşlarını,  gözlerine yaş ve yüreğine de yas bırakarak gitmişti yaşlı kadın…29 Haziran 2012

 

 

Önerilerine Ekle Beğendiğiniz blogları önerin, herkes okusun.

 
Tıklayın, siz de blog yazarı olun! Aklınızdan geçenleri paylaşın!
 
 

Çok etkilendim.Bu hastalık çok zor.Her şeye yabancılaşıyor bu hastalığa yakalanan.Çok duygulu bir öykü,çok...Ayhan'la küçük çocuk aynı kişi galiba,değil mi?Sevmek kadar,sevdiğini göstermek de önemli.Son zamanlarda da olsa gösterebilmiş yaşlı hanım sevgisini,oğluna.Çok gerçek gibiydi öykünüz.Bütün öyküleriniz gibi...Yüreğinize, elinize sağlık sevgili Ayşegül hanım.Sevgi ve selamlarımı yolladım yüreğimden...

Kırlangıçlar da gittiler 
 30.05.2018 13:08
Cevap :
Bu hastalık çok zor ve en iyi siz bilirsiniz. İnsanı üzen, bir zamanların kudretli kişilerini bir anda bağımlı hale getirmesi ve insan sevdiklerini o halde görünce kendini çok kötü hissediyor. Küçük çocuk da Ayhan evet. Duygular savruluyor o anda ve kalemimden ancak bu kadar yansıyabildi... Teşekkür ediyorum Fisun Hanımcığım... Selamlar, mutlu kalın...  30.05.2018 17:19
 

sevinçlerin içinde acıyı barındıran yazınız beni derin duygulara sürükledi.yaşanmışlık var bu öyküde bunu hissedebiliyor insan okurken.neden bilmiyorum ama okurken gözümün önüne bakıma muhtaç yaşlılar ve sevgiye aç çocuklar geldi gözümün önüne:((ellerinize yüreğinize sağlık

Duru Hayat 
 09.08.2012 6:53
Cevap :
Sevinçler ve acılar her zaman iç içedir. Çok bizden, bize ait duygular. Her öyküde mutlaka yaşanmışlıkların izleri vardır. Teşekkürler, sayfamı ziyaretiniz ve bu güzel yorumunuz için...Selamlar, mutlu kalın...  09.08.2012 12:33
 

Merhaba, hikayeyi okurken ve resimdeki tut ağacını ve meyvesini görünce aklıma Gümüşhane geldi. Şimdi yeni yeni olan dutlar. Selamlar...

Mesut KARİP 
 12.07.2012 13:00
Cevap :
Evet, şimdi tam zamanı dutların. Ben de gidince yedim biraz...Selamlar, mutlu kalın...  13.07.2012 0:43
 

İnsan görüntüsünün gizinde ne duygular saklıdır, kimse bilemez ama mutlak her insan bir uhdeyle göçüp gitmektedir, bu dunyadan. Uhdesiz ömürler dileğiyle...

Kadri KANPAK 
 09.07.2012 10:31
Cevap :
Haklısınız, kimin ne duygular barındırdığını bilmek mümkün değil...Selamlar, mutlu kalın...  09.07.2012 14:26
 
Facebook hesabınızla yorum yapın, daha çabuk onaylansın!
 
 
Toplam blog
: 278
Toplam yorum
: 3989
Toplam mesaj
: 0
Ort. okunma sayısı
: 1421
Kayıt tarihi
: 20.11.10
 
 

Bir Kamu Kurumundan emekliyim. Bloğumda; yaşadıklarımı, çevremde gözlemlediğim olaylar ile kendi ..

 
 
Yazarı paylaş
  • Tümünü göster