Mlliyet Milliyet Blog Milliyet Blog
 
Facebook Connect
Blog Kategorileri
 
 

Nazan Adıgüzel Köseoğlu

http://blog.milliyet.com.tr/nazankoseoglu

31 Ocak '07

 
Kategori
Anılar
Okunma Sayısı
3056
 

Yeşil ziyaretçi

Yeşil ziyaretçi
 

Doğaüstü olaylara inanmazdım, ta ki o gece başıma gelen o garip olaya dek. Üstelik halüsülasyon da olamazdı; tanığım vardı. Nedense o zaman hiç korkmamıştım; oysa bugün hatırladıkça ürperiyorum. Çoğu zaman insanın anlam veremediği, aklının kavrayabileceğinin ötesine geçen olaylar insanı en çok korkutanlar oluyor. Neyle karşı karşıya olduğumuzu bilmediğimizden dolayı, kendimizi nasıl savunacağımızı da bilmiyoruz ve kaçınılmaz bir çaresizlik hissi üstümüze yapışıyor. O anda değilse bile, sonraları o hissin dünyaya bakış açımızı daha şüpheci kıldığını fark ediyoruz.

Üniversitenin ilk yıllarıydı ve Ankara’da özel bir yurtta kalıyordum. Bir öğrenci yurduna göre oldukça konforlu sayılabilecek iki kişilik bir odada, arkadaşım Sevda ile birlikte kalıyordum. Odamızın dar ve tuvaletin yanı başında olmasından dolayı gürültülü olmasını saymazsak, iki kişilik yalnızlığımız son derece keyifliydi. İkimiz de çok konuşkan insanlar olmamıza rağmen, kimi zaman saatlerce sessiz kalabilir ve sessizliğin yabancılarda yarattığı o can sıkıntısını hiç hissetmezdik. İkimiz de sakin ve uyumlu insanlardık; bu yüzden odamızda son derece huzurluyduk; ta ki o inanılmaz geceye kadar.

Sevda, erkenden yatmış, ben ise ranzanın üstünde yatmasına rağmen açık ışıktan rahatsız olmayan bir oda arkadaşımın olmasından istifade ederek keyifle kitap okuyordum. Bir süre sonra uyumak için ışıkları söndürdüm. Yatağa yatıp uzandığım anda birden bire odanın orta yerinde, boşlukta hızla dönen üç boyutlu, yemyeşil bir ışık gördüm. Hayretler içinde yorganımı itip oturur vaziyette doğruldum. İlk aklıma gelen odaya o ışığın bir yerden sızmasıydı. Biri bize lazer ışığıyla oyun yapıyor olabilirdi. Lakin bu da mantıklı bir varsayım sayılmazdı; zira odaya hiçbir yerden ışık sızamazdı. Pencere camları yağlı boya ile kaplıydı ve anahtar deliği bile kağıt sokuşturularak kapanmıştı. Gündüzleri dahi odada ışık yakmak zorunda kalıyorduk. Beynimin içinde bazı fikirler ileri geri çırpındıysa da, bu uzun sürmedi. O göz alıcı ışığın büyüsüne kapılmıştım. Süratle dönen, şekilden şekle giren bu tarifsiz ziya, kimi zaman binlerce parçaya ayrılıyor ve etrafımda pervane gibi dönmeye başlıyor, sonra yine bir bütün haline gelip garip şekiller oluşturuyordu.

Ağzım açık bu ışık oyununu seyrederken, birden kendime geldim. “Sevda… Sevda” diye birkaç kez seslendikten sonra arkadaşımın mırıltısını duydum, “Hm.. Ne var?”. Işığı canlı bir varlık gibi algılamıştım ve onu ürkütmemek istercesine, neredeyse fısıltıyla konuşuyordum. Şimdi Sevda’ya doğru soruyu sormalıydım: “Benim gördüğümü sen de görüyor musun?”. Sevda aynı uykulu sesle mırıldandı: “Neyi?”. Ona sadece “Kapıya doğru bak” diyebildim. Yattığı yerde Sevda’nın döndüğünü demir ranzanın çıkarttığı gıcırtılardan anlıyordum ve tepkisini merak ediyordum. Sadece birkaç saniye kadar sonra Sevda canhıraş çığlık atmaya başladı. Sevda’nın delik deşik eden çığlığı ile ışık binlercesine dağıldı ve odada fır dönmeye başladı. Her bir ışık küresi kendi etrafında dönüyordu hızla. Birden çığlığı kesen Sevda, bu sefer de “Nazan Işığı yak!” diye bağırmaya başladı. Sesi korkuyla titriyordu. Oda arkadaşım benden ışığı yakmamı istemesiyle birlikte, odaya dağılan tüm ışık küreleri tekrar hızla üç boyutlu bir bütün daire oluşturup ışığı yakma düğmesinin üstünde kımıltısız sabitlendi. Bunlar o kadar kısa süre içinde gerçekleşiyordu ki, şaşkınlık içindeydik. “Nasıl yakayım, baksana düğmenin üstünde” dedim. Sevda ısrar ediyordu: “Sabaha kadar böyle bekleyecek miyiz? Hadi, Nazan ışığı yak!”. Tereddüt içindeydim. O ne düğü belirsiz yeşil ışık süzmesi düğmenin üstüneyken, elimi oraya nasıl uzatabilirdim. Uzatsam bile bana bir şey olur muydu? Sevda’nın ısrarı sürüyordu oysa ben tüm bu endişeleri yaşarken. Bir ara “Kolaysa sen yak” dediysem de “Ben nasıl ineceğim ranzadan. Aşağıda olsam yakardım” dedi; lakin bana pek inandırıcı gelmedi. Fakat yapacak bir şey yoktu. Arkadaşım korku içinde yalvarıyordu: “N’olur lambayı aç!”. Yakacaktım.

Elimi düğmeye doğru uzattım ve o yeşil dairenin içinde elim kayboldu. O anda elimin röntgen gibi kemiklerini gördüğümü hatırlıyorum. Ancak acıya benzer hiçbir şey hissetmedim. Lambayı açtığım gibi tekrar kapattım. Odada olup olmadığını bilmek istiyordum. Yoktu. Zifiri karanlıktı içerisi. Tekrar odanın lambasını yaktıktan sonra pencereleri açtık ve dışarıdan gizli saklı sızan bir şey olup olmadığına baktık. Sevda ürktüğü için tek başıma yurdun koridorlarını kolaçan ettim. Derin bir sessiz ve karanlık hakimdi o soğuk beton duvarlar arasında. Herkes derin bir uykuya gömülüydü; hatta Sevda’nın çığlıklarını nasıl duyup uyanmadılar diye geçirdim içimden ürpertiyle dolaştığım sırada.

Ertesi sabah kalktığımızda ikimiz de aynı şeyi soruyorduk: “Yoksa iki kişilik bir rüya mıydı?”. Bir daha o tuhaf ışık küresi hiç odamızı ziyaret etmedi. Zaten bir sonraki yıl ben üniversiteyi kazanan kız kardeşim ve kuzenimle eve çıkarken, Sevda da mezun olup Amerika’ya gitti. Yıllar sonra Sevda Türkiye’ye geldiği bir tatil esnasında beni ziyaret etti ve o zaman da sorduk birbirimize: “Neydi acaba o” diye. Cevabını bugün bile bulmuş değil

(Resim: Dharma Yayınları)

Önerilerine Ekle Beğendiğiniz blogları önerin, herkes okusun.

 
Tıklayın, siz de blog yazarı olun! Aklınızdan geçenleri paylaşın!
 
 

bilirsiniz eski insanların birçok hikayeleri vardır doğaüstü ve neredeyse hepsi gerçektir yaşlı bir dedemiz anlatıyordu yunanistanda bizim köyde bu daha genç iken başına gelmiş dağlık alanları bilirsiniz karadeniz bölümü gibi evler birbirine uzaktır işte bu 17-18 yaşlarındaa iken gece vakti arkadaaşının evinden kendi evine giderken başına gelio bu olayın benzeri kendisini takip eden 3 farklı renkte ışık olduğundan bahsediyor ve bu hızlı hızlı eve giderken kendiliğinden kayboluyor fakat daha 3 daakişka geçmeden kaarşısına bir yavru köpek çıkıyor nese bu ona aldırmadan ilerliyor ve daha 10 metre gitmeden arkadan bir ses duyuyor ve geri baktığında köpeğin 30 metreden daha yüksek olduğunu görüyor ve koşarak eve kaçıyor ve o gece başına bikaç olay daaha geliyor bu dedemiz şu anda merhum ve yalan söylediğini de hiç sanmıyorum çünkü yunanistanda bizim köyde 10 yaşlıya sorsanız başına böle bişey geldiğini söyleyecektir ne biliyim bunların alalenen görülmesi belki kıyamet alametidi

tayfur yakup 
 28.05.2008 1:57
Cevap :
Çok ilginç bir olaymış bu da. Fenomen programını izliyor musunuz? O programdaki Uri Geller'in de başına çocukken buna çok benzer bir olay gelmiş.  28.05.2008 21:23
 

Senin yeşil ışık gibi bir şey Sakarya'da mezarlıkta görülmüş. Resmini çekmişler. Haberleri okudun mu? Selamlar.

Ayşe Yavuz 
 11.02.2008 5:33
Cevap :
Hemen bakayım; henüz haber sitelerine girmedim. İlginç. Demek bizim arkadaşımla gördüğümüzü başkaları da görmüş. Teşekkürler Ayşe Hanım, bu uyarı için. Hemen okuyacağım.  11.02.2008 13:30
 

Garip bir olay, tekrar aynı şey olsa ne yapman gerekiyormuş öğrensene reikicilerden. Olumlu yönde kullanabilirmisin diye?. Duygularını ve gördüklerini çok güzel anlatmışsın. Bana da yaşattın aynı duyguları. Sağol.

Ayşe Yavuz 
 01.02.2008 3:06
Cevap :
Bu olay başıma geleli aşağı yukarı 14-15 sene oldu. O gün bugündür böyle bir başka acaip şey yaşamadım. Umarım yaşamam da. Zira insanın beyni tahmin edeceğiniz gibi allak bullak oluyor. Yorumunuz için teşekkür ederim Ayşe Hanım. Sevgi ve saygılar...  01.02.2008 12:38
 

Yazınızda yazdığınız deneyiminiz tamamiyle parapsikoloji alanına giriyor Siz paranormal bir fenomen yaşamışsınız.Sprituel alanda yeşil ışık şifa yani iyileştirici enerjidir.Reiki (yaşam enerjisi )alanlarda inisiyasyon esnasında veya sonrasında değişik şekillerde gözükmüştür Ama sizin bu konuyla alakalı olmamanız dolayısı ile ancak parapsikologlar bunu bilebilir. Türkiyede ne yazıkki bu tarz bir çalışma laboratuaru yok ..Tahmin herkesi yanıltabilir. Bu tür dalgalar ancak uzun araştırmalarla ve çalışmalarla benzeri yaşayanlarla karşılaştırılarak gerçek bulunabilir .O da bir ihtimal.İnsanlar bilmediği şeyden korkar, ya da içgüdüsel.Siz arkadaşınız korkmasaydı, sanırım korku duymayışınızla birlikte bilgi sahibi de olacaktınız. Çünkü sizi içgüdüsel rahatsız etmemiş etseydi Tehlike arz edip korkardınız. Yine de herkesin kolay kabulleneceği bir şey değil ama olumsuz bir şeyde değil kanımca. Bu ışıktan sonra yaşamınızda olumlu değişimler yaşadınızmı? Güzel bir deneyim bence. sevgiler

Yasemin GÜNER 
 14.04.2007 2:00
Cevap :
Evet korku duymadım. Ama olaydan sonra garip şeyler oldu. Mesela sürekli birşeyler kaybolmaya başladı odada. Saçma sapan şeyler yok oluyordu ansızın. Anlam veremedik biz de. Bir süre sonra da o yurttan ayrıldım. Haklısınız konuyla (reiki vs) hiç ilgim yok. Acaba neden benim başıma gelmiş olabilir ki sizce?  23.04.2007 10:37
 
Facebook hesabınızla yorum yapın, daha çabuk onaylansın!
Toplam blog
: 20
Toplam yorum
: 692
Toplam mesaj
: 156
Ort. okunma sayısı
: 24944
Kayıt tarihi
: 26.10.06
 
 

Yazmak, tarihin zayıf hafızasına karşı, bir tedbir olarak ortaya konulan isyanın sanatsal vesikas..

 
 
Yazarı paylaş
  • Tümünü göster