Mlliyet Milliyet Blog Milliyet Blog
 
Facebook Connect
Blog Kategorileri
 

28 Mart '16

 
Kategori
Anılar
Okunma Sayısı
93
 

Yıl 1962. Bir Almanya gezisi (Bölüm 2)

Yıl 1962. Bir Almanya gezisi (Bölüm 2)
 

Yaklaşık iki günlük tren yolculuğunun ardından Münih tren istasyonuna indiğimizde şaşkın ve bir o kadar da yorgunduk. Annem babam daha önceki gelişlerinden deneyimli oldukları için bizi kalacağımız yere götürecek taksiyi bulmakta zorlanmadık. 

Kalacağımız yer annemin göz tedavisinin yapıldığı Üniversite kliniğinin bir arka sokağında Madamın pansiyonu diye anılan büyük bir binaydı. Bir Alman madamın İtalyan sevgilisi ile beraber işlettiği bu motel, otel karışımı pansiyon uzun süreli Almanya gezisi olan kişiler tarafından tercih edilen ve herkesin de kabul edilmediği bir yerdi. Yıllar önce eğitimini bu şehirde yapan babamın bir arkadaşının vasıtası ile bulmuştu ebeveynlerim bu yeri. 

Odaları çok geniş, rahat ve şehir içinde olduğu için ulaşım sorunu hiç olmayan bu binada bize caddeye bakan çok büyük bir oda ayrılmıştı. Adeta bir daire genişliğindeki bu mekanda bir aydan fazla bir süre kalacaktık. Odanın bir kısmında geniş karyolası, komodinleri ve büyük gardrobu ile güzel bir yatak odası takımı, pencere yakınında ise geceleri yatak olabilen kanepeleri, ile bir oturma alanı bulunuyordu.

Eşyalarımızı otele bırakır bırakmaz bir şeyler yemek, etrafı gezmek için dışarı çıktık ailece. Çıkmadan da Madam ve ailesi ile tanıştık. Madamın Gabriele isimli biz yaşlarda bir kızı vardı. O kadar cana yakın ve güzeldi ki onunla hemen arkadaş olduk. Zaten aralarında ortak dil olmayan çocukların hemen arkadaş olmalarına yaşamım süresince hep şaştım. Demek ki çocuklar arasında büyüklerin anlamadığı ortak bir dil var.

 Yakınlarda bir yerde bir şeyler yiyip hemen otele döndük. Zira iki günlük tren yolculuğundan dolayı çok yorgun ve uykusuzduk. Ayrıca ertesi gün annem erkenden Göz hastanesine gidecekti.

 Üniversitenin göz hastanesi çok büyük bir binaydı. Hastanede daha sonra Schwester diye  çağrıldığını öğrendiğim rahibeler hemşire olarak çalışıyordu. Bembayaz üniformaları içinde çok ciddi koşuşturan  bu rahibeleri görünce önce biraz ürktüm doğrusu. Günler geçince onların ne kadar şefkatlı ve insancıl olduklarını anladım.Kendilerini önce Allaha  sonra tıbba, hastalara adamışlardı.

 İlk gün annemi kontrol eden doktorumuz bir kaç gün içinde hastaneye yatıp bir operasyon daha geçirmesi gerektiğini söyleyince çok üzüldük. Annem her yıl tekrar tekrar operasyon geçiriyordu. Gözündeki rahatsızlık nüksediyordu.

 Bu arada biraz annemin doktorundan bahsedeyim. Bir kaç yıl önce daha Almanya'ya gitmeye ilk karar verdikleri zaman büyük araştırmalar sonucunda ismini buldukları, iletişim kurdukları bir hoca idi annemin doktoru. Prof. Rosinayder orta yaşın üstünde, mesleğinde çok ileri bir doktormuş.İlk sene annemi ameliyat edip görme yeteneğine kavuşturunca babam o kadar mutlu olmuş ki bir sonraki sefer giderken bir sürü hediyelerle gitmiş. Hatta ben de anımsıyorum bu hediyeler arasında küçük fakat çok kıymetli bir Kayseri Bünyen el halısı da vardı. Profesör bu hediyelerden o kadar etkilenmiş ki. o yıl operasyon ücreti almamış annemlerden.

 Böylece profesör ve ailem arasında büyük bir dostluk doğmuş. Aslında çok maddi olan Alman ırkı için biraz ters bir durum.Daha sonraki operasyonlardan da hiç ücret almaış doktor. Tabii babam da ona hediyeler yağdırmış her gelişinde. 

 İşte bu tonton doktorumuzla da tanıştık ilk gün. Bizlere çok yakın bir akrabamız gibi davranıyordu. Babam sevgi dolu karekteri, gülen yüzü ile gene harikalar yaratmıştı iki ülke insanı arasında.

 Hastaneden çıkışta ailece gezmeye karar verdik. Annemin bir kaç günü vardı ve bunları değerlendirmemiz gerekiyordu.

 Şehir çok büyüktü.İlk olarak öğle saatlerinde içinde çeşitli bebeklerin oynadığı büyük saat kulesinin olduğu bir meydana geldik yürüyerek. Babam bu şöleni mutlaka görmemiz gerektiğini söylüyordu ama biz geç kalmıştık. Hergün 12 de müzik çalarak oynayan bebeklerin gösterisini  kaçırmıştık ne yazık ki. Bir sonraki güne diyerek yolumuza devam ettik.

 Çok büyük mağazalar vardı. Kaufhof, Kaufhause gibi çok katlı mağazalar bizim pek alışık olmadığımız yerlerdi. O tarıihlerde ülkemde lışveriş merkezi ve büyük mağaza yoktu ne yazık ki.

 Her katı ayrı bir şeye ayrılan bu mağazalarda çocuk katını gezerken çok eğlendik. Çeşit çeşit oyuncaklar inanılmaz güzeldi. Bu kadar gezmeye yorulmuştuk. Karnımız da acıkınca Kaufhofun yemek katında yediğimiz grilde tavuğun tadı yıllar geçse de hala damağımda.

 Anlaşılan benim anılarım devam edecek. Kolum yoruldu yazmaktan. 

 Devamı bir sonraya diyelim.....

Şahin ÖZŞAHİN, NAHİDE ÇELEBİ bu blog'u önerdi.

Önerilerine Ekle Beğendiğiniz blogları önerin, herkes okusun.

 
Tıklayın, siz de blog yazarı olun! Aklınızdan geçenleri paylaşın!
 
 

O kadar içten ve şevkle yazıyorsunuz ki, büyük bir hevesle okumanın tadına varıyorum. Esenlikler diliyorum.

Şahin ÖZŞAHİN 
 28.03.2016 18:39
Cevap :
Çok teşekkür ederim Sayın Yazarım, Bu yazıya başlamadan önce tereddütteydim. Bir televizyon yazısı kadar okunmayacağının farkındaydım. Ama şu anda sizlerden gelen bu güzel, yüreklendirici yorumlarla iyi ki yazmaya başlamışım diyorum. Bu hızla da bitiririm sanıyorum bu anı yazısını. Sevgi ve selamlarımla  29.03.2016 10:33
 

Anınızı yaşadığınız anlar, yazıya aktarıp paylaştığınız günler ve de içeriği, benim gibi akan zamanı okumaya çalışan biri için ilginç veriyor sunuyor. Doktorla aileniz arasındaki ilişkilerin zaman içinde dostluğa dönüşmesi, bunda babanızın hediye ettiği Kayseri Bünyan halısının etkisi, hastane çalışanlarına dair (Schwester/Hemşire) gözlemleriniz, hele ortak dilleri olmadığı halde çocuk dünyasının berrak, anlaşılabilir duygu dilinin çocukları kısa bir sürede nasıl kaynaştırabildiği, vs. İşte bunlar, ortak dilleri olduğu halde birbirlerini anlamayan büyüklerin dünyasından; dostluğun, kardeşliğin, paylaşmanın önem kazanacağı yeni bir dünyaya geçişi zorunlu kılıyor bugün. Parmaklarınız biraz dinlensin; ama devamını Ağustos’tan önce tamamlamanızı beklerim. Anınızla zamana yolculuk yaptım diyebilirim, gitmediğim yerlere gittim, tanımadığım insanlarla tanıştım, dahası o dönemde yolculuğun nasıl yapıldığına da yakinen şahit oldum. Kaleminize sağlık, görüşmek üzere, sevgi ve saygılar.

Rıza Üsküdar 
 28.03.2016 14:27
Cevap :
Beni güldürdünüz Sevgili Yazarım, siz de çok gülün inşallah.35 günlük bir geziyi 5 ay yazarsam vay bana. Bir veye bilemediniz iki yazı sonra biter benim gezi serüvenim. Ağustosa kalmaz.Ben dizileri bile çok uzun buluyorum.Size biraz o tarihlerdeki olayları yaşatabildimse ne mutlu bana.Sevgi ve saygılarımla  28.03.2016 17:13
 

Almanya gezinizin 2 nci bölümü de ilginç güzel anılar, devamını bekliyorum selam ve sevgiler.NAHİDE ÇELEBİ

NAHİDE ÇELEBİ 
 28.03.2016 13:06
Cevap :
Sevgili Nahide Hanım,bu çocukluk anılarımı yazmak , yarım yüzyıl önce olmuş bu geziyi anlatmak benim de hoşuma gitti. Yüreklendirici yorumunuz için çok teşekkür ederim. Sevgi ve saygılarımla  28.03.2016 17:16
 
Facebook hesabınızla yorum yapın, daha çabuk onaylansın!
 
Toplam blog
: 825
Toplam yorum
: 1069
Toplam mesaj
: 22
Ort. okunma sayısı
: 1025
Kayıt tarihi
: 26.04.11
 
 

Ben emekli bir iktisatçıyım. 21 yıldır bir sanatçı annesiyim. Küçük kızım klasik müziğe eğilim gö..

 
 
Yazarı paylaş
  • Tümünü göster