- Kategori
- Atletizm
''Olimpiyat bizim neyimize'' diyecek delikanlı aranıyor.
İlkokul çağındaki küçük bir kızı andıran Çin’li küçük sporcu kız, yavaşça yürüyerek atlayacağı zeminin ucuna geldi. Ne gözünde bir korku ne de yüzünde bir endişe vardı. Kendinden emin bir halde amuda kalktı, gözlerini gülerek kıstı, kendine odaklandı. Onlarca metre yüksekten kendini en zor figürlerle aşağı bıraktı, suya daldı. Sudan çıkarken dönüp selam vermeyi bile ihmal etmedi, herkesi kendine hayran bıraktı. Birazdan notu kıt jüri notlarını açıkladığında altın madalyayı o almıştı. Bizim market sırasında dirsekleyip sıradan atacağımız, okulda eline cetvelle vurup ‘’ aptal’’ diyeceğimiz türden bir kız en zor branşta en büyük madalyayı almıştı.
Bizi yönetenler soruyor, cevap arıyor duruma. ‘’elin adamı insan değil mi? süpürüyor madalyaları. Ee? Bizde de insan çok . biz niye alamıyoruz bu madalyayı yahu?’’
Haddimiz olmayarak bu sorunun cevabını bize yönetenlere vermek mümkün. Biz de kızlar mayolarını giyip havuzun kenarına gelseler; bizim Beden terbiyesi yöneticilerimiz ve tüm ahalisi önce içten sonra dıştan, önce inceden sonra kalına doğru ‘’ tövbe, estağfurullah’’ çekerler. O yaşta o kızlara o mayoyu giydiren kafirlerin nasıl yanacağını düşünürler önce. Sonra da o mayonun insan vücudunu nasıl açıkta bıraktığına bakıp; bacaklara , kollara, bele kadar uzanan bir düşünce ateşi içinde kalırlar.
Atletizmde ise münafıklık diz boyu. Uzun atlamacı kızların atlayana kadar o beyaz bacakları ile koşuşu sonra daracık forma içinde hoplayıp zıplayan şeyler adamın başını döndürür. İster tespihiniz ile oynayın, ister cep telefonu çalıyormuş gibi yapın fark etmez, aklınız bu anlamsız sporun insanı ne hallere, ne düşüncelere soktuğuna takılır kalır. Bu yaşta bu kıyafetleri giyen kızların ilerde evden kaçacağına sonra da kim bilir? ne hallere düşeceklerine takılan Beden terbiyesi müdürleri seçmeleri seyretmeden oradan ayrılırlar.
Iskaladık her şeyi bunu kabul edin. İnsan eğitmeyi, yetiştirmeyi, çağı yakalamayı ıskaladık. Seviştiği ilk kızı filme çeken, çalıştığı dairedeki kadınları meslekdaş olarak göremeyip aklında bin maymun oynatanlarla aynı kavimdeniz. Mayoyu günah, sazı sözü silah sayışımız; herkese hocalık taslayıp imam nikahıyla fındık, fıstık kırışımız; pratik zekamızdan değil adam akıllı ahlaksız bir toplum olduğumuzdandır.
Katığı kuru ekmek olan, sıcak gecelerde toprak damlarda yatan, çayı aziz bilen bu ülkenin çocuklarına bağırıp duruyoruz '' altın , altın'' diye. Beden eğitimi dersinde rapor almak zorunda kalan, askerden önce spor derslerinde sürünen , sporun her çeşidinden nefret etmek zorunda bırakılanlar bu ülkenin çocukları değil sanki..
Herkes niye olimpiyatlarda madalya alamadık ? diye soruyor. Esas delikanlıyı ben arıyorum ne zaman haykıracak ‘’Olimpiyatlarda bizim ne işimiz var bre?’’ diyerek.
- Toplam blog
- : 187
- : 1260
- Kayıt tarihi
- : 02.10.06
İyiye ve güzele götürmeliyiz Dünyayı. Sürekli daha çok kazanmak, daha yukarıdan bakmaya çalışmak,..