"Anne" / " Ana"

Her evladın anası, her evladın gözünde melek. Her ananın evladı, her ananın gözünde ciğer ve büyümez bebek.

“Anneler günü” ne zaman? Yıl içinde bir gün mü? Değil elbette, her an.

“Memet’ te kutlayacak; anneler gününü”. Asri mezarlığına gidecek o gün, elinde yine karanfiller olacak ve karanfil tohumu leylakların gölgesine ekeceği. Ve tabi ki birde cevapsız mektup. Yine misk kokulara bürüdüğü mektubunu bırakacak anasının mezarına. Hani hatırlarsınız ya, her zaman bıraktığı yere, yani anasının ölüm yılının yazılı olduğu yerin tam sağına. Rüzgara karşı bırakacak, anasının eli saymıştı ya esen her rüzgarı. Rüzgar alacak o mektubu, götürecek anasına. Kimbilir neler yazmıştır yine Memet. Ne yazdığını elbette bilmiyoruz, ben bile bilmiyorum. Çünkü; hiç kimsenin elleri ve de gözleri değsin istemiyor memet mektubuna, şu blog yazarından dahi sakınarak, saklayarak yazıp kapadığı mektubunu anasına verecek. Sadece anası bilecek ne yazılı olduğunu, Memet’ten gayrı.

:- Memet nasıl mı kaybetmişti anasını?

:- Hiç beklemediği bir anda. Kabullenilmesi zor bir yaşta. Çocuk çağında, bir düş vaktinde.

Cevap dilerim,

Bu yüzden geldim.

Dinler misin ana?

Ölüm dolanmıştır dilime

Ölüme yorulur beynim.

Çocuk yaşım korkudur

Kaybolur çocuk aklım.

Ölüm ne ola ki ana?

Bir yol deyiver.

Geceleyin bir çığlık,

Yahut kavgada yıkılış mı?

Kara gözlü turna kızın

Yokoluş mu gözünde?

Kopması mı yüreğimin,

Senin gözyaşın mı ana?

Kurban olam deyiver.

Bak! başın kaymış,

Elin düşmüş yanına,

Onca söz ederim,

Dönmedi yüzün bana.

“uyuyor” demişti babam.

Göz açıkken uyunur mu ki ana !

Ten soğukken uyunur mu ki !

Konuşsana ana !

Konuşsana.

İşte böyle sınandı Memet. İşte böyle anladı, kimbilir nasıl yandı!

O da kutlayacak elbette “anneler gününü”, bu günün varlığına inat, yok saymayacak anasının yokluğunu. Kutlayacak.

“Bütün annelere hürmetler efendim”