"Yüreğim Seni Çok Sevdi"

Umutlarımı suların dibine gömüp çıkıyorum sonunda. Kumların üzerine yığılıp kalıyorum.

"Neyin var?" diye yanıma koşuyor Özden.....

"Ağlıyorsun sen! diye haykırıyor. Ne oldu?"

Hıçkırıklar arasında "kolyemi düşürdüm" diyorum.

Saçlarımı okşayarak sakinleşmemi bekliyor bir süre.....

"Üzüntünü anlıyorum ama... Murat konusunda noktayı koymamış mıydın sen?

"Koymamışım demek ki! Aramızdaki son bağıda kendi ellerimle denize gömdüm. Bitti artık Özden aşkımız son umudunu da yitirdi.

"Nesnel sembolleri bukadar gözünde büyütme....."

Duymuyorum bile onu. İçine düştüğüm amansız girdabın ortasında kendimle hesaplaşıyorum.

"Tanrı'nın bana verdiği bir ders bu! Yüreğinin kapılarını başkaları için açık tutarsan, elinde kalmış biricik hazineni de alırım senden, dedi bana."

*** Kitabın arka yüzü ***

" Bilmiyorum, imkansız aşk bu! Ama hükmedemiyorum kendime..." demişti Murat. " Çünkü YÜREĞİM SENİ ÇOK SEVDİ!..."

Ardından da dizelere dökmüştü sevdasını. "Yüreğim seni çok sevdi, o yürek talan, o yürek yangın yeri, o yürek seni istiyor, birtek seni..."

Aslı ile Murat'ın İstanbul-Bursa-Amerika üçgeninde yaşadıkları destansı aşkın öyküsü.

Herkesin kendinden birşeyler bulabileceği kadar gerçek... Değerli yazarımız: "Canan TAN"

*** Kimi zaman alınan kararlar sizi kızdırıyor, kimi zaman heyecanla kalbiniz çarpıyor, benim beğenerek okuduğum; duygusal, merak uyandıran sürükleyicilikte, sinema tadında tavsiye edebileceğim bir roman...

*** Aşkı kaybetmeye dair düşüncelerim:

Bazen elimizdeki değerlerin kıymetini yitirdikten sonra anlayabiliyoruz. İşte klasik bir cümle; "iş işten çoktan geçmiş oluyor." Neden böyle davranır insanlar bilemiyorum, belkide doğamızda bu var, kıymet bilmemek, biraz nankör olmak belkide, asla yetinmemek!

Sonra ilk başta suçu kendimizde görememek ve zaman geçtikçe tabiri cazise dannk! etmesi ne işe yarar ki? Giden gitti artık, yok...! döktürülen gözyaşlarının hesabı ne olacak peki?

Kaybeden, kıymetbilmeyen, dannk sesleriyle irkilen: "O" tek ve ömürlük aşkım ve imkansızım! diyor... Pişman, permeperişan, vicdan azabı yakıyor yüreğini, yitirdiğine mi üzülsün, ömürlük aldığı "ah" a mı? Bir af diyor sadece bir "affettim"i duysam yeter!

Hesap vermek, ahı üzerinden atmak bu kadar kolay mı dersiniz? Ya yanan yürek; "O" tek ve ömürlük aşkım ve imkansızım! cümlesiyle ölse de af yok diyorsa....!?

(Yüreğim eğer çok severse birgün asla yitirmemeyi ve yitirilmemeyi diliyor Yüce Allah'tan ve herkes için...)