07 Aralık 2009 Tokat

Bugün gökyüzü ateş çemberi olmuş yanıyor; öyle bir yangın ki ateşini içine gömmüş bir yangın. Ağlayan, göz yaşlarını döken bir yangın. Siz böyle bir yangın gördünüz mü siz hiç……? Zannetmiyorum görebileceğinizi çünkü bu gibi yangınlar ancak ve ancak yüreklerde olur ve bunu hissedenler anlatabilir ve bizlere gösterebilirler. Bugün olduğu gibi. Evet bugün birkaç ailede yangın var. Kimdir ki bu aileler, 7-8 aile ya da kardeşler, ya da yar’lar, ya da ya da arkadaşler.

Yar nedir? Eskiden bu kelimeyi inceltme işareti ile yazardık fakat nedense bu inceltmelerimiz bile inceliği unutturulmaya çalışan halkımız tarafından unutuldu gitti. Ne demiştik Yar nedir kimdir, bunu bile unutuyoruz sevileni sevdiğimizi bir an önce kavuşmak için uğraşılanı. Acaba bu; bu kadarcık bir aile’nin döktüğü gözyaşı nedir değimli birkaç damla gözyaşı ve sonunda unutulan bir nefes’cik. Bu aileler ne olacak bu ailelerin içlerinde yaşadıkları fırtınalara nasıl cevap verilecek bu ailelere neyle ifade edilecek, evlatlarının yokluğu? Bunu anlatabilir misiniz acaba? Bu bir soru değil, bu ancak ancak bir ifade açıklaması olabilir. Alıştık çünkü gelen bu gibi garip haberlere ve daha da geleceğini bile bile.

Bugün sadece bu garip yangın haberi Tokat’tan gelmedi İstanbuldan da geldi ve ne yazıktır ki bir küçücük insanın ölüm haberi ve ne yazık ki daha 18 yaşını bile dolduramadan veda eden bir insanımızın ölüm haberi. Biz acaba nasıl bir duygu halinde olabiliyoruz bu gibi haberler karşısında. Biraz kendimizi o ailelerin yerine koyabiliyor muyuz ya da o hisleri taşıyabiliyor muyuz taşıyorsak da ne kadarını taşıyabiliyoruz. Çok acı, bir acı var içimde anlatılması tarifsiz bunu anlatmak istiyorum ama yine de maalesef anlatmak çok zor.

Bu çocuklarımızı tanıyor muyuz? Hayır, bir akrabalığımız varmı? Hayır, peki bu çocukların kaybedilmesi mi gerekiyordu Koca bir HAYIR. Nedir peki ya nedir bu dert. Ne, ne bunun cevabının verebilecek bir insan varmı? Allah aşkına lütfen sizlere soruyorum devletim yada ben her olayı çözerim diyenlere soruyorum. Yok değil mi… Cevap yok… Başınız sağ olsun; o insancıkla dar vatan sağolsun oldu bitti ne güzel değimli oldu bitti. Ölen öldüğü ile kalsın bir kaç kuruş para ver ailesine, bir de laf olsun diye birkaç tane şehitlik beratı bu mu yaaa bu mu devlet. Devlet dediğin dirayetli bir şekilde ayakta durabilen söyledikleriyle yaptıkları birbirine uyan vatandaşının arkasında olandır. Garip garip konuşmalarla halkı sokaklara döken değildir, yaptıklarıyla halkının yaralarına ilaç olandır. Halkını birbirine düşüren değildir, sönen ateşleri alevlendiren değil tam tersine o ateşi tamamı ile söndürendir. Halkını aç bırakmayan halkının geçim koşullarını düşünen ve o halkı kalkındırmak için uğraşandır. Askerini halkın gözünde küçük düşürmeye uğraşan değil , tam tersine askerinin bile içinde bazı haksız durumları var ise bile o askerini her ne pahasına olursa olsun halkının gözünde yüceltendir. Fakat biz ulus muyuz, halk mıyız, vatan mıyız bunu bile unutmaya başladığımız şu günlerde yaşadıklarımız iç acısı olmaya başladı. Ölmesin diyoruz, analar ağlamasın diyoruz, halkımız birleşsin diyoruz fakat nerede kalıyor bu söylenenler tam tersi oluyor ve olmaya da devam edeceğinin habercisi olmaya başladı bu son olaylar ve acılar. Neredeyseniz artık gerçek çözümlerle gelin karşımıza da bilelim ne olur sizlere yalvarıyorum gelin de bu olaylara gerçek çözümleri bulun.