112 ekip işi...

Daha mesleğe gireli 4 ay oldu ama hastayla başbaşa kaldığım o 2 saatlik zamanlarda 4 yıllık eğitimimden daha çok şey öğrendim. Bir insanın hayatının sana emanet edilmesi sorumluluğu çok ağırmış.

O sorumluluğu tattıkça daha çok şey öğrenmek ve bir daha aynı şeyle karşılaştığında bocalamamak istiyor insan. Ama sen ne kadar çabalarsan çabala bu iş bir ekip işi.

Bir yere kadar tek mücadele edebiliyorsun. Şoförün sana yardım etmezse doktorsuz tek başına çıktığın vakada ne hastaya yeteri kadar müdahale edebiliyorsun ne de istekli çalışabiliyorsun.

Düşünsene; hasta ölümün kıyısında, sen kalp masajına başlamışsın ve aynı zamanda da ilaç yapman gerekiyor ama şoför "benim işim sadece araba sürmek" deyip koltuğunda oturuyor.

Ya da sen hastaya müdahaleni yapıyorsun sedyeyle ambulansda almak gerekiyor  ama şoför kılını kıpırdatmıyor.

Sonuç ne mi oluyor?

Sonuç; sen nöbete bir adım ileri iki adım geri geliyorsun. İstekli çalışmıyorsun.

Ve kendini hep yetersiz hissediyorsun...