23 Nisan'ın Bana Hatırlattıkları / Özel Günler / Milliyet Blog
Mlliyet Milliyet Blog Milliyet Blog
 
Facebook Connect
Blog Kategorileri
 

23 Nisan '07

 
Kategori
Özel Günler
 

23 Nisan'ın Bana Hatırlattıkları

23 Nisan'ın Bana Hatırlattıkları
 

Beyaz kurdelelerimi akşamdan kolalamıştı, beyaz külotlu çorabımı ve 23 Nisan Bayramında giyecegim kıyafetimin son dikişlerini de akşamdan bitirip, her şeyimi tam takım olarak hazırlamıştı Anne'cim.

Ve biz.. her 23 Nisan'da degişik renkli kıyafetler giyerdik. İşte o Bayram.. 23 Nisan'da giyecegimiz kıyafet, beyaz renkli, etekleri kat kat, kolsuz ve etek boyu ancak dizlerimin üzerine gelen bir elbise idi. Başımıza da bir bereyi andıran, yan yatırarak taktıgımız bir şeydi. Ayakkabilarım da beyazdı. Annem ''bir gelin gibi oldun yavrum'' demişti beni hazırladıktan sonra bana bakarak.. ve yanagımdan öpmüştü.

23 Nisan bayramına ilk kez katılacagım.. bu benim ilk bayramım olacak. Nasıl anlatılmaz bir heyecan içimde.Nasıl bir coşku doluyum anlatılmaz. Annem beni ablalarımın emin ellerine teslim etti. Üzerimde ne varsa hepsi beyaz ve hepsi yepyeni gıpgıcır. Kendimi bir gelin gibi hissediyorum ya.. Yanımdakiler de nedimelerim oluyor..

Sokaga çıktıgımızda mahallemizde aynı okula giden arkadaşlarımızla buluşuyoruz. Zaten topu topu iki okul var o zamanlar o küçücük yerde. Yürüyoruz.. yürüdükçe her bahçe kapısından bir arkadaşımız çıkıyor ve bize katılıyor. Daha bir coşku dolu oluyoruz. Birbirimizin kıyafetlerine,ayakkabılarına, tokalarına falan bakıyoruz. Kız milleti işte, kıskanmasak birbirimizi olmaz. Arkadaşlarım da güzel olmuşlardı o zaman ama, en güzelleri ben olmuştum galiba beyazlar içerisinde.

Okulumuzun bahçesine geldiğimizde, Okulun bando takımı marşlarını çalmaya başlamışlar bile. Herkes ayrı telden çalıyor henüz. Rengarenk kıyafetler giymiş kızlar, erkekler.. ögretmenlerimiz de hiç görmediğimiz kadar yakışıklı olmuşlar takım elbiseleri içerisinde.

Ben şiir okuyacagım İlk 23 Nisan Ulusal Egemenlik ve Çocuk Bayramımda. Babamdan torpilliyim. Çok kısa bir şiir seçti Babam benim için.

23 Nisan bugün,
Türk'lüğe en mutlu gün.
Her Türk gibi, bugün de..
Coşarak sen de övün.

Tabii bu şiirin tamamı degil sadece ilk dörtlüğü.

Ögretmenlerimiz bizi toparladıktan sonra, Bando takımımız önde olmak üzere hep beraber yola çıktık. Kasabanın tam ortasına kurulan ''tak''ın etrafında toplanacagız.

Toplu halde yürürken, ayaklarımızın uyumu çok önemli. Davulun tokmak sesiyle daima sol basıyoruz. Okulda şımarıklıklar yapıyorken.. bayram yerine giderken de gayet ciddi oluyoruz.. Öğretmenlerimizin dediği gibi,başımızı dik tutuyoruz. Çünkü biz.. Atatürk'ün çocuklarıyız.. Gururluyuz.. Onun seçtiği ve bize gösterdiği yolda daima ilerleyeceğiz..

Nihayet bayram yerindeyiz..

Topu topu iki okul var.. iki okuldan da şiir okuyacaklar orta yere kurulan kürsünün yanında toplandılar. Ben de sıramı bekliyorum şiirimi okumak için. Babamdan korkmasam kaçıp gidecegim şiirimi okumadan. O kadar çok heyecanlıyım.. Bacaklarım resmen titriyor. Babam yanıma gelip gidiyor arada bir '' şiirin aklında degil mi kızım?'' diye soruyor bana. Ben kafamı babama dogru kaldırıp, üzgün bir ifade ile ''evet'' diyorum ama ''ben şiir okumaktan vazgeçtim ögretmenim''diyemiyorum korkumdan bir türlü.

O kürsüye nasıl çıkıp da şiirimi okudum artık ben bilemiyorum.. sesim ürkek kuşların sesi gibi titrek titrek.. dokunsan aglayacagım. ''Höt'' desen gidecegim.. o hesap.

Şiirim bitip de, kürsüden aşagıya indiğimde, bacaklarım hala tir tir titriyordu. Gözlerim hemen Anne'mi aradı, Anne'min yanında olmak, eteklerine sıgınmak istedim o an.

Babam yanıma geldi, ''aferiim'' deyip çenemden tutup öptü. Neyse.. zaten çok kıt olan aferini vermişti bana ya.. bu çok önemliydi benim için. Korkumu heyecanımı neyim varsa hepsini alıp gitmişti.

İlk 23 Nisan Ulusal Egemenlik Ve çocuk Bayramım benim için unutulmazdı.

Bugün 23 Nisan Ulusal Egemenlik Ve Çocuk Bayramı. Hepimiz bulundugumuz şehirlerde,kasabalarda köylerde Atatürk'ün hediyesi,mirası olan bu bayramı büyük bir coşku ile kutladık. Dünyanın en saf, en temiz en degerli varlıklarımız olan çocuklarımız.. onların yüzlerine baktım bugün. Hepsi ne kadar da mutluydu. Ve coşku dolu. Herşeyden ne kadar habersizler.. ne kadar güzeller.. ve ne kadar masumlar.. onlar için iyi bir gelecek hazırlamalıyız.. Onlara kavgasız.. Barış dolu tertemiz bir dünya hazırlamalıyız diyoruz ya her zaman..

Sanıyorum ki bunu başaramayacagız.. olmayacak.. Çünkü, insanlık olarak, gençlik olarak ve Türkiye olarak her geçen gün daha kötüye gittiğimizi düşünüyorum ve üzülüyorum.

Yine de umudu yitirmemek en dogrusu.
Barış'ın.. sevgi'nin ve umudumuzun güvercinlerini salıyoruz işte gökyüzüne..

23 Nisan Kutlu olsun..





 
Toplam blog
: 319
: 1390
Kayıt tarihi
: 29.10.06
 
 

"Ben; hiç yalnız kalmadım... Kalabalık bi ailede yere atılan yataklarda Yan yana, baş başa, el el..