Hayatımız türlü mücadelelerle dolu. Ne büyük savaşlar veriyoruz yaşamımız boyunca… Kimi zaman yeniliyor, kimi zamansa galip geliyoruz ama yılmıyoruz savaştan, yılmıyoruz yaşamaktan. İnsanoğlunun içind..
Bazen karamsar düşüncelere kapılıyor ve iç dünyamın derinlerine doğru dalıp gidiyorum. Çok şükür ki uzun sürmüyor bu derin dalış. Dıştan gelen bir uyarıcıyla hemen silkinip kendime geliyorum ve ayılıy..
Etrafı sivri kayalarla çevrilmiş derin bir uçurumun ortasındaydı ruh. Aşağıdan, ayaklarının bastığı yüzeye doğru yükselen alevlerin sıcaklığını hissediyor, kükürt kokusunun korkutuculuğu ve çıldırtıcı..
Ölüme alışmak zordur. Hele hele kaybedilen kişi sevdiğiniz, değer verdiğiniz, birşeyleri paylaştığınız bir insan ise daha da zordur onun ölümünü kabullenmek. İlk duyduğunuzda sanki gerçek dışı bir söy..
Şimdi yeni bir yaşamın kapısındayım. Eski; tüm belirsizliği ve karanlığı ile birlikte derin bir kuyuya gömüldü. Artık geçmişimi çevreleyen duvarlara bakmıyorum. Önüm aydınlık. İlerisini görmemi engell..
İnsan ömrü sonsuz değil. Ne zaman, nerede ve ne şekilde bu dünyadan göçüp gideceğimizi hiç birimiz bilmesekte, bir gün hayata veda edeceğimiz kesin. Bunu hepimiz elbetteki çok iyi biliyoruz ama kısacı..
Kadıköy’de gün batıyor... Güneş karanlığa yenilip gitmenin acısıyla daha da bir kırmızılaşmış sanki kızıl ışığı gitgide büyüyor. Derken güneş kendisi de yanıyor kızıl sıcaklığından, ısısının ve kırmız..
Kaçıp gitmek istiyorum beni kısıtlayan ve hayatımı endişelerle dolu bir yarışa dönüştüren bu şehirden. Uzaklaşmak istiyorum uykumda bile beni esaretin pençesinde inim inim inleten yorucu düşüncelerden..
