Ankara’da yaşadıklarımız konusunda yazılacak, söylenecek çok şey var ama yazmak içimden gelmiyor. İnsanlar öfke ve çaresizlik içinde tüm duygularını döktüler. Söylenecek çok bir şey kalmadı..
Darbe girişiminden hemen sonraki günlerdi. Köy yerinde tarlaydı, bahçeydi derken canım çıkıyordu. Dedem elime bir değnek verip, görevlerimi sıraladı: - Vişne ağaçlarını ve tarlayı..
Dedem “ben vilayete gidiyorum” deyip çıkmıştı evden. İki gün sonra gelebildi. Merakla bekledim yolunu… Nasıl merak etmem; her ilçeye ya da vilayete gittiğinde bana köy yerinde bulunmayan ..
Herkes üzüntülü ve hüzünlüydü. Nedense dedemin yanına hiç birimiz giremiyorduk. Ben bile… Dediklerine göre gördüğü tedavi biraz ağırmış. Verilen ilaçlar vücut direncini düşürüyormu..
