Aşkın en karanlık yerlerindeyim ben şimdi, yüreğimin can kırıklıklarından akan kanları ışık yapmak için çabalıyorum kendimce, olmayacak belki ama uğraş buluyorum kendime aklıma gelip gecelerime düş..
Ve birini seversin, canının yanmasına izin verecek kadar çok seversin, elinden her şeyini alır görmezssin çünkü; gözlerini verirsin ona, kalbini vermek yetmez öyle hissedersin, her dakika haber al..
Beddualar mı yağdırmalıyım arkadandan, yoksa küçücük bir hoşçakala mı sığdırmalıyım o kocaman aşkımı ? Sen ver cevabını, zorlanmazssın çünkü senin uzmanlık alanın vedalar, arkana bakmadan çekip git..
Onun bıraktığı yükler bile güzel gelir sana, hala ondan bir şeyler bulduğun için şanslı hissedersin kendini, her sabah aklına gelir ne kötülük yapmış olursa olsun gününün hiç bir anını onu düşünmed..
Korkularımdın sen benim ve senin ecele faydan yoktu, öldürecektin beni oysa azraile de benzemiyordun, hoş azrailin ta kendisi olsanda kör gibi severdim seni, en iğneleyici laflarını ilaç yapardım ..
Değer verdiğimiz kadar değer görmeyen insalarız biz, bu yüzden yaralıyız, bu yüzden bizi yaralayanlardan başkalarına 'yar' olamayız. Bizim yaşadığımız şey aşktan öte sevgiden fazla mutluluktan yoks..
Beklemek sorun değilde zaman geçiyor işte ve benim garantim yok ki bu dünyada, ben şu yazıyı yazarken bile kapayabilirim gözlerimi dünyaya, ben yarın ölebilirim, seni beklerken yok olup gidebilirim..
