- Kategori
- Aile
Ablalarım ve anılarımız
İnternet istediğimiz her an merak ettiğimiz en olmadık bilgiyi bulabildiğimiz, görsel ve düşünsel olarak oldukça zengin bir ortam. Bazı bakış açılarına göre anti sosyal kişiliğe neden oluyor diye düşünülse de benim için her zaman vazgeçilmez bir yer. Yıllar önce ablalarımdan birine oyalanırsın, iyi bir arkadaşın olur diye tanıttığım internet ortamına, şimdi iki ablamda çok alıştılar. Benden önce ikisi de blog sahibi oldular, önce başka bir blog ortamında buluştuk üçümüz, şimdi de burada yine birlikteyiz.
Her ikisinin yazdıklarını toplasam ailemizi anlatan bir kitap yazılacak neredeyse:) En çok da onların çocukluk dönemlerimize ait anlattıklarını okumak hoşuma gidiyor. Her ikisi de yakın yaşlarda olup ben onlardan daha küçük olduğum için benim bilmediğim anıları anlatabiliyorlar.
En son çocukluğumuz da gittiğimiz Niğde’nin tepe bağlarını anlatmış ablam, bizim için özel tatil günlerini. Ağaçların hışırtıları altında yediğimiz yemekleri, kanallarda akan sularda koşuşturmalarımızı ve annemizin teyzesinin yaptığı sütlü kahveleri anlatmış.
Niğde de sadece annemizin teyzesi yoktu, dayım da görev gereği ailesi ile birlikte oradaydı. Tatile gittiğimizde hem teyzemizi hem de dayımızı ziyaret ederdik. Bir gün yine rahmetli annemle teyzemize gitmiştik, onlardan ayrılıp dayımlara gitmek durumundaydık. Eskiden şimdiki gibi taksi veya dolmuş gibi ulaşım araçları kullanılmıyordu ki . Annemle uzun bir yol olduğu için yürüyerek gitmek yerine komşunun at arabası ile gitmeyi tercih etmiştik. Kaç yaşındaydım o zaman hatırlamıyorum, ama 7-8 yaşlarında olmalıyım. Dayımlar lojmanlarda oturuyordu, onların evlerine yaklaştığımızda annemi uyarmıştım, bir gören olur bizi ayıplarlar inelim diye. Kadıncağız beni kıramayıp inmişti. Çocukluk hali işte, şimdi olsa hiç utanmam, hatta bağdaş kurar otururum, fotoğraf bile çektiririm.
Küçük kadınlar kitabını okuyanlar hatırlayacaktır, özel bir kutlama için sepetine doldurduğu yiyecekleri, zengin erkek arkadaşının arabasına binince, yoksulluğundan utanıp arabada bırakır. Bu kızın hikayesi ve kendi anımı düşününce gülümserim hep, keşke yine gitsem o bağlara yine binsem at arabasına ve dolaşsam mutlu mutlu..
- Toplam blog
- : 196
- : 6404
- Kayıt tarihi
- : 30.03.07
Uzman doktorum, kendimi bildim bileli çalışıyorum. Kendi adıma yaşamdan beklentim, huzurlu ve ko..