- Kategori
- Su Sporları
Açık deniz yüzme yarışında başınıza neler gelir?
Algan Ergene kırmızı t-shirt giyen.
29 Haziran 2008 tarihinde Yunanistan’ın Meis adasından Kaş’a yüzme yarışı düzenlendi. Bu yarışa kadınlı erkekli 80 yarışmacı katıldı. 7 kilometrelik yarışa katılan bir arkadaşım (Algan Ergene) yaşadıklarını www.yuzuyoruz.com sitesinin forum bölümünde çok güzel özetlemiş. Ben de sizlerle paylaşıyorum. Kendisi özel sektörde finans yöneticiliği yapıyor, 39 yaşında. Yüzmeye 30’lu yaşlarda başlamış ve TSTD’nin havuzunda antrenman yapıyor. Algan çok yetenekli bir yüzücü; daha da önemlisi yüzmeyi gerçekten çok seviyor. Havuzlarda kurumsal oyunlarda birçok madalyası olmasına rağmen, bu Algan’ın ilk deniz yarış deneyimiydi ve başarıyla tamamladı. Şimdi sizleri Algan ile baş başa bırakıyorum:
Öncelikle yarışa katılmış ve tamamlamış olan tüm yüzücüleri tebrik ediyorum. Benim için gerçekten iyi bir deneyim oldu. Hayatımdaki ilk uzun mesafe ve deniz yarışı tecrübesini yaşadım. Ve gerçekten de yarışı bitirmenin neden önemli olduğunu hissettim. Bu ilki yaşamış birisi olaraktan da düşündüklerimi sizlerle paylaşmak istedim.
Öncelikli olarak havuza göre gerçekten farklı bir ortam. Kontrolünüzün dışında olan bir doğa ile başbaşasınız. Alıştığınız, antremanda yaşadığınız şeyler bir anda değişebiliyor. Örneğin ben yarış sırasında sol taraftan zor nefes aldım, çünkü sol arkadan gelen dalgalarda kol senkronizasyonu tutturmanın yanısıra nefesi de tutturmak gerekiyor. Bazen dalga sizi geçerken yavaşlatıyor, bazen onunla beraber kaymayı başarıyorsunuz.
Düzenli kol atmak her zaman mümkün olmuyor. Arada karşıya bakıp varış noktanıza göre rotanızı düzeltmek durumunda kalıyorsunuz. Bu da uzun mesafede gerekli olan ritmi bozabiliyor. Gözü bozuk birisi olarak çok muzdarip oldum çooook .
Büyük bir mavilikte tek başınıza olmanın hissini – ve keyfini – yaşıyorsunuz. Suyu çok seven birisi olarak bu büyüklükteki bir güce tekrardan saygı duydum.
Tempo çok önemli bir konu. Eğer yeterince bu çalışmayı yapmadıysanız – ki bende bunun eksik olduğunu düşünüyorum – doğru hızda gitmeniz mümkün olmayabiliyor. Ve genelde grup olarak yüzemediğinizden bu tempoyu kendinizin belirleyebiliyor olması büyük avantaj.
Susuzluk hissini yaşamamakla beraber tuz gerçekten olumsuz etkiliyor – ya da beni etkiledi. Burun ve genziniz yanıyor. Zaman zaman genzimden boğazıma tuz parçaları aktığını hissedip, tükürmek zorunda kaldım. Bir defa su molası vermekle beraber boğazımdaki tadı temizlemenin anlamsızlığını, 2 kulaç sonra yüzüme dalga çarptığında öğrendim.
Mesafe kısmını tayin ise en zor kısım geldi. Çünkü ne kadar kaldığını, ya da nerede hızlanılması gerektiğini denizdeyken kestirmek zor. Bu nedenle devamlılık tempoda çok önemli. Bir rivayete göre kuş uçuşu 7500m, yarış bilgisine göre 7100m olan parkurda eminim ki her katılan hafif rota sapmaları sebebiyle normal yarış mesafesinden az da olsa fazla yüzmüştür (Ayak sayacı lazım birader ).
Ve mayo kısmı... Slip bacak arasında pişik yapabiliyor . Artı yarış bittiğinde insanın enseden ayak bileğine kadar arka kısmı kızarmış oluyor. Vazelin, krem ve uzun mayolarla en azından yarış sonrası yaşanacak sorunlar azaltılabiliyor.
Son olarak da yarış öncesi anlatılanlara gerçekten kulak kapanması gerektiği konusuydu. Herkesin kendine göre doğrusu ya da bir hikayesi oluyor. Yok karşıda şuna bak yol bul, yok burnu geçince akıntıya kapılmamak için şu yöne dön, yok kıyıya şu mesafeden gir... Bunların hepsi kulağındayken bile yarış sonunda insan kendi doğrularına ulaşıyor.
Eh artık deneyimli biri olarak – ki bu öğrenilenlerin her Meis-Kaş yarışı için geçerli olamayabileceğini ve değişen deniz koşullarını unutmamak lazım – kendimi ve organizasyonu değerlendirmem gerekirse;
4 haftalık 12 antremanla (4’ü uzun mesafe – 2 adet 5000 ve 2 adet 7000) beklediğimden daha iyi geçti. 69 erkek, 19 bayan toplam 88 katılımcının olduğu bu serüveni 2:19:26 gibi bir dereceyle yaş grubumda 4. genel klasmanda 22. olarak tamamlamışım. Son olarak yazdığım yarışı bitirmek ve 2:20 gibi bir sürede gelmek hedeflerini tutturmuş oldum ama galiba çıtayı acemilikten biraz alçak tutmuşum. Tempom herhalde yavaştı çünkü yarış bitiminde ne bir yorgunluk, halsizlik, ne kas ağrısı ne de nefeste bir problem yaşamadım. Demek ki aklı meşgul eden konuları bir kenara bırakınca daha iyi bir performans sergilenebilir. Tabii ki antremanları daha da arttırarak.
Denizde yüzme deneyimi kazanmak ve denizde en azından 1-2 antreman yapmak ekstra fayda sağlayacaktır. Doğru ekipmanla beraber...
Ancak bu organizasyonun da geliştirilmesi önemli; hem yüzme sporunun ilerlemesi açısından hem de yüzenlerin güvenliği sebebiyle...
Çıkıştaki 500 ile son 500 haricinde herhangi bir kano veya kayıkla karşılaşmadım. Çıkmak isteyen, su ihtiyacı olan yarışmacılara kesinlikle sorun teşkil edebileceğini düşünüyorum.
Olduğu söylenen 5 dubadan sadece bir tanesini gördüm ama kaçıncı olduğu hakkında herhangi bir fikrim yoktu. Bu da en azından mesafe tayini konusunda yardımcı olabilir. Daha görünür ve numaralı dubalar ile yarışta nerede olduğunuz daha belirgin olacaktır.
Çıkış noktasını tayin etmekte zorlanılabiliyor. En azından son 200-500 gibi bir mesafede kanolardan ya da dubalardan bir kulvar oluşturularak çıkışa yönlendirmek mümkün.
Ve kesinlikle bu tür organizasyonların yüzme federasyonu tarafından takvime alınması ve tanınması bu sporun ilerlemesinde katkılı olacaktır.
Yuzuyoruz.com olarak bence bu konuda bazı adımlar atabiliriz. Ama işin en güzel tarafı bu siteden yarışa katılan arkadaşların hepsinin yarışı güzel bir şekilde tamamlamasıydı – ki bu ekibe TSYD’den gelen 2 arkadaşımı da dahil etmek isterim.
Sevgili yüzmeseverler, Algan’a bu içten ve kapsamlı özeti için teşekkür ederim. Hep birlikte nice yarışlara. Sağlıcakla kalın….
- Toplam blog
- : 103
- : 11625
- Kayıt tarihi
- : 02.02.07
Yüzme aşkımı sizlerle paylaşmak istiyorum. Yüzme öğrenmek isteyenlerden düzenli yüzenlere tüm yüzme ..