Acıları yalnız, çığlıkları hep yerin altındaydı.

Asırlardır gözyaşı döküyorlar.. Sokak kaldırımlarının üstünde.. Ne ülkem senin gibi, ne sen ülküsün. Onlar karanlığın dibini kazanlar. Acıları yalnız, çığlıkları hep yerin altıydı.

Acıları, gözyaşlarını, kuşatılmışlıkları, işbirlikçileri, iç, dış odaklı birikenler, hep " birikenler" yoksun ülkeler yaşamaya devam edecektir.

Asıl acı çeken, acıları yaşayanlar ülkem, halkım değil mi? Nereden başlayacak bu atılım? Bu sevgi!(N.K)

Soma'da yaşanan dram ve acı kalplerde kara yakıyor. Ancak dilemek, dua etmek başka şey. Bu tür faciaların yaşanmaması için ülkeyi yönetenler sağlıklı toplumlar, sağlıklı güvenceler yaratsalar, çalışsalar önlemler alsalar... O halde siyasi kulvarda koşanlar bu kara dramlar, ölümler için insan hakları ihlallerini çiğnemeseler. Daha çok çalışmalıyız, oraya varmak için bir hayli yol var, çok çaba göstermeliyiz. Ki bu ülke ve insanları daha güvenceli devlet ve millet bağları ile kalkınarak ve gelişerek yaşam düzeyi yükseltilerek, daha mutlu yaşasın. Bu ülkenin bir tek şeye ihtiyacı var. Barış, sevgi ve insan hakları ile demokrasi yoluna.

 Siyasetlerin yelpazesinde ve oy avcığıyla oradan oraya savrulan halkımız ve insanlarımız daha ferah günlere kavuşmanın yollarını aramak, bulmak ve dik durmak zorundadır. Güçlü olan millettir. Devlet varsa millet vardır. Millet varsa devlet vardır.