- Kategori
- Anılar
Acılarla yaşamayı öğrenmek
Dün gibiydi... Demiryollarının resmi elbise yaptırsın diye verdiği lacivert kumaş topunu koltuğunun altına alıp bizi el ele tutuşturup 'bornovalı' terziye götürürken ki yürüyüşünü hatırlıyorum. Yamalıklı pantolonlardan kurtulacaktık, en azından 2-3 yıllığına. Oysa ki kendi lacivert pantolonu yıkanıp ütülenmekten dolayı nasıl da parlıyordu kendince. Yolda giderken de en çok beni tembihlerdi.
- Oğlum sen en büyüklerisin, senin pantolun (onun tabiriydi) kardeşlerine de olur büyüdüklerinde, onun için eskitme derdi. O sorumluluğun omuzlarımı nasıl ezdiğini yıllar sonra anladım, eşimin ütü yaparken pantolonumu yaktığı zamanki haykırışımı hep o nasihata bağlarım. Benden sonra birisine lazım olur diye.
Dün sabah ailece sandığın en dibinden özenle çıkardık, lacivert pantolonu... Kumaşı hep ütülenmekten yıpranmıştı haylice ve rengi iyice solmaya kaçmıştı. Olsun "Biz yine de ütüleyelim hazır dursun" dedi eşim. Bir yıldır sandıkta kırışmış iyice asıp havalandıralım hem dedi.
Ah babam biliyorum o pantolonunu bir daha sana giydirmek nasip olmayacak ama olsun yine de hazır dursun. Hep dersin ya bana rüyamda " Oğlum pantolunu eskitme, kardeşlerinde büyüyor onlar giysin!!!". Onlar büyüdü baba, büyüdü ama ben yine de sözünü tutuyorum. Ve senin pantolununu her babalar gününde ütülüyoruz yeniden, belki... Belli mi olur? İkimiz birden giyeriz lacivert demiryolu kumaşlarından pantollarımızı ve ensemi okşayarak bir kez daha bakkala götürürsün. Bekliyorum baba bekliyorum her gece rüyalarıma. Çok çok özledim seni.
BABALAR GÜNÜNÜZ KUTLU OLSUN. EĞER HALA BABANIZ HAYATTA İSE LÜTFEN KIYMETİNİ BİLİN SAHİP OLDUĞUNUZ HAZİNENİN ....
- Toplam blog
- : 7
- : 1059
- Kayıt tarihi
- : 18.05.07
1984 yılında astsubay olarak vatan saflarına katıldım. (bazılarının söylediği gibi assubay değil) Kı..