- Kategori
- Şiir
Adını söylemekte zorlanıyorum
HAYKIRIYORUM SENİ DİPSİZ GÖKYÜZÜNE...
Zifiri karanlık...
Vucüdum bu karanlığa hasret.
Yayı vermiş kendini bir kanepenin üzerine.
Bir sancı çekmekte,
Yüreğimin bir yeri kanamakta...
Kan kokusu varmış, bütün vucüdumu.
Dudaklarım çatlamış,
Adını söylemekte zorlanıyorum.
Ve bunu karanlıkla paylaşmaktan korkuyorum.
Sessizlik acı acı gülüyor bu çaresiz halime.
Duyuyorum!bir yerlerden yükseliyorum bu gülüşmeler.
Ve koca koca kahkalara dönüşüyor.
O sesler büyüdükçe, ben küçülüyorum çaresiz.
Akıtacağım göz yaşım kalmıyor geriye,
Göz kapaklarım sızlıyor...
- Toplam blog
- : 40
- : 467
- Kayıt tarihi
- : 14.02.08
Erzurum doğumluyum. İzmir'de oturuyorum. Yüksekokul mezunuyum. Umutsuz, karamsar bir yapım olmasına ..