Ağaçlar

20 yıldır, her yıl gittiğin yazlığın çehresi  değişiyor. Komşular bir bir gidiyor. Bahçendeki çiçekler, ağaçlar ismini de yerini de başkalaştırıyor. Sonuç, değişim değişmiyor. Bir o hep devam ediyor. Bize düşen, o değişime direnmeden, içinde yer edinmek.

Ne ulu ağaçlar var , azameti ile dimdik ayakta duran. Çınarlar, çamlar, meşeler. Zannetmeyin ki rüzgara direniyorlar. Kökleri sapasağlam, esene eğiliyorlar. Çıkan fırtına, aksi halde çatırdayarak kırıverir dalını, bölüverir o geniş gövdesini.

Salkım söğüt, incecik. Nasıl da salınır nazlı bir edayla, rüzgarın gelişinde. İster meltem essin çevresinde ister fırtına kopsun. Bilir eğileceği, büküleceği anı. Savurur yapraklı dallarını.

Yazı da, baharı da kışı da ayrı bir duruşla karşılar ağaçlar. Mevsimin gereği ile esneyip, değişimi uyumla karşılar. Öyleyse doğadan alacağın derslere kapatmayacaksın gözlerini. Kökünü sağlam tutup, rüzgarla esneyeceksin. Değişimin melteminde , kendini anın içine yerleştireceksin.

Çimen Erengezgin