Ağlama annem, benim için ağlama!

Sen ki dünyanın derdini sırtladın da omzuna, geldin bu yaşa. Getirdin bu yaşa. Biz anneyken ve biz yeterliyken bile her işimizi yapmaya; koştun hiç gocunmadan... Hiç of demeden, sırayla üç evladına... Sıkıntılar bitmez annem, insanız yaşıyoruz nihayetinde bu dünyada.

Sen, yaşarken bizimle beraber her sevinci ve derdimizi; yüreğinin en suskun kıyılarında...

Şimdi bembeyaz olmuş saçların, kırış kırış olmuş yüzün ve ellerinde; aslında yaşadın koca bir hayatı, her an evlatlarının yanında.

Biz anlattık sen dinledin, biz ağladık sen sustun sadece. Sustun, her Anadolu kadını gibi, sustun yanımızda ve gözyaşların da bize kapalı kapılar ardında aktı gitti yıllarca.

Ve şimdi bu yıl anneler gününde...

Sen o en çaresiz koridordasın. Yine suskun, yine kasılmış yüzün, yine ağlayamadan...

Ve sen şimdi bu anneler gününde annem, dağlara dayanamaz bir acıya hazırlıyorsun kendini. Hala bize inanmasan da... Hala iyileşecek diye, elinden düşürmediğin Kuran-ı Kerim’inle yüce yaradanın kapısında... Hala ‘’keşke onun yerinde ben olsaydım’’ diyerek...

Bir tarafta dağılmış yuva, bir tarafta ölümün sinsice yaklaşımı...

Dayan annem!

Ölümden gayrı her derdin çaresi var da... Sen bu anneler gününde son kez üç evladınla...

Dayan annem, yazgıymış belki de sana, en ağırından evlat acısını tatmak ta...

Ama benim için ağlama annem...

Benim için ne olur ağlama!

Ben de herkes kadar yandım acılarla...

Demiyor muydu o şarkının sözleri. Ben herkes kadar yandım sadece.

Ama sen, bu yıl anneler gününde, yüreğin üç parça acıyla çırpınırken...

Sen de herkes kadar yandın be annem...

Biliyorsun, biliyorsun artık o koridorlarda ne ilkiz ne de son olacağız biz...

Dayan annem, ama benim için ağlama!